شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٦٤

[ رفتن اسفنديار به جنگ ارجاسپ ]

شما از پس پشتها منگريد * مجوييد فرياد و سر مشمريد

نگر تا نبينيد بگريختن * نگر تا نترسيد ز آويختن

سر نيزه‌ها را برزم افگنيد * زمانى بكوشيد و مردى كنيد

بدين اندرون بود اسفنديار * كه بانگ پدرش آمد از كوهسار

كه اى نامداران و گردان من * همه مر مرا چون تن و جان من

مترسيد از نيزه و گرز و تيغ * كه از بخش مان نيست روى گريغ

بدين خدا اى گو اسفنديار * بجان زرير آن نبرده سوار

كه آيد فرود او كنون در بهشت * كه من سوى لهراسپ نامه نوشت

پذيرفتم اندرز آن شاه پير * كه گر بخت نيكم بود دستگير

كه چون بازگردم ازين رزمگاه * باسفنديارم دهم تاج و گاه

سپه را همه پيش رفتن دهم * ورا خسروى تاج بر سر نهم

چنانچون پدر داد شاهى مرا * دهم همچنان پادشاهى ورا

چو اسفنديار آن گو تهمتن * خداوند اورنگ با سهم و تن

ازان كوه بشنيد بانگ پدر * بزارى بپيش اندر افگند سر

خراميد نيزه بچنگ اندرون * ز پيش پدر سر فگنده نگون

يكى ديزه‌يى بر نشسته بلند * بسان يكى ديو جسته ز بند

بدان لشكر دشمن اندر فتاد * چنان چون در افتد بگلبرگ باد

همى كشت از يشان و سر مىبريد * ز بيمش همى مرد هر كش بديد

چو بستور پور زرير سوار * ز خيمه خراميد زى اسپ دار

يكى اسپ آسودهء تيز رو * جهنده يكى بور آگنده خو

طلب كرد از اسپ دار پدر * نهاد از بر او يكى زين زر

بياراست و برگستوان برفگند * بفتراك بر بست پيچان كمند

بپوشيد جوشن به دو بر نشست * ز پنهان خراميد نيزه بدست

ازين سان خراميد تا رزمگاه * سوى باب كشته بپيمود راه

همى تاخت آن بارهء تيز گرد * همى آخت كينه همى كشت مرد

از آزادگان هرك ديدى به راه * بپرسيدى از نامدار سپاه

كجا اوفتادست گفتى زرير * پدر آن نبرده سوار دلير

يكى مرد بد نام او اردشير * سوارى گرانمايه گردى دلير

بپرسيد ازو راه فرزند خرد * سوى بابكش راه بنمود گرد

فگندست گفتا ميان سپاه * به نزديكى آن درفش سياه

برو زود كان جا فتادست اوى * مگر باز بينيش يك بار روى

پس آن شاهزاده بر انگيخت بور * همى كُشت گرد و همى كرد شور

بدان تاختن تا بر او رسيد * چو او را بدان خاك كشته بديد

بديدش مر او را چو نزديك شد * جهان فروزانش تاريك شد

برفتش دل و هوش و ز پشت زين * فگند از برش خويشتن بر زمين

همى گفت كاى ماه تابان من * چراغ دل و ديده و جان من