شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٦٣

[ آگاه يافتن اسفنديار از كشته شدن زرير ]

جهان پهلوان آن زرير سوار * سواران تركان بكشتند زار

سر جاودان جهان بيدرفش * مرا او را بيفگند و برد آن درفش

چو آگاهى كشتن او رسيد * بشاه جهانجوى و مرگش بديد

همه جامه تا پاى بدريد پاك * بران خسروى تاج پاشيد خاك

همى گفت گشتاسپ كاى شهريار * چراغ دلت را بكشتند زار

ز پس گفت داننده جاماسپ را * چگويم كنون شاه لهراسپ را

چگونه فرستم فرسته بدر * چگويم بدان پير گشته پدر

چه گويم چه كردم نگار ترا * كه برد آن نبرده سوار ترا

دريغ آن گو شاهزاده دريغ * چو تابنده ماه اندرون شد بميغ

بياريد گلگون لهراسپى * نهيد از برش زين گشتاسپى

بياراست مر جستن كينش را * بورزيدن دين و آيينش را

جهان ديده دستور گفتا بپاى * بكينه شدن مر ترا نيست راى

بفرمان دستور داناى راز * فرود آمد از باره بنشست باز

بلشكر بگفتا كدامست شير * كه باز آورد كين فرخ زرير

كه پيش افگند باره بر كين اوى * كه باز آورد باره و زين اوى

پذيرفتم اندر خداى جهان * پذيرفتن راستان و مهان

كه هرگز ميانه نهد پيش پاى * مر او را دهم دخترم را هماى

نجنبيد زيشان كس از جاى خويش * ز لشكر نياورد كس پاى پيش

[ آگاه يافتن اسفنديار از كشته شدن زرير ]

[ آگاه يافتن اسفنديار از كشته شدن زرير ]

پس آگاهى آمد باسفنديار * كه كشته شد آن شاه نيزه‌گزار

پدرت از غم او بكاهد همى * كنون كين او خواست خواهد همى

همى گويد آن كس كجا كين اوى * بخواهد نهد پيش دشمنش روى

مر او را دهم دخترم را هماى * وُ كرد ايزدش را برين بر گواى

كى نامور دست بر دست زد * بناليد ازان روزگاران بد

همه ساله زين روز ترسيدمى * چو او را برزم اندرون ديدمى

دريغا سوارا گوا مهترا * كه بختش جدا كرد تاج از سرا

كه كشت آن سيه پيل نستوه را * كه كند از زمين آهنين كوه را

درفش و سر لشكر و جاى خويش * برادرش را داد و خود رفت پيش

بقلب اندر آمد بجاى زرير * بصف اندر استاد چون نرّه شير

بپيش اندر آمد ميان را ببست * گرفت آن درفش همايون بدست

برادرش بد پنج دانسته راه * همه از در تاج و همتاى شاه

همه ايستادند در پيش اوى * كه لشكر شكستن بدى كيش اوى

بآزادگان گفت پيش سپاه * كه اى نامداران و گردان شاه

نگر تا چه گويم يكى بشنويد * بدين خداى جهان بگرويد

نگر تا نترسيد از مرگ و چيز * كه كس بىزمانه نمردست نيز

كرا كشت خواهد همى روزگار * چه نيكوتر از مرگ در كارزار

بدانيد يك سر كه روزيست اين * كه كافر پديد آيد از پاك دين