شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٦٢

[ كشته شدن زرير به دست بيدرفش ]

همى كوفتشان هر سوى زير پاى * سپهدار ايران فرخنده راى

چو ارجاسپ ديد آن چنان خيره شد * كه روز سپيدش شب تيره شد

دگر باره گفت اى بزرگان من * تگينان لشكر گزينان من

ببينيد خويشان و پيوستگان * ببينيد ناليدن خستگان

از ان زخم آن پهلو آتشى * كه ساميش گرزست و تير آرشى

كه گفتى بسوزد همى لشكرم * كنون بر فروزد همى كشورم

كدامست مرد از شما چيره دست * كه بيرون شود پيش اين پيل مست

هرانكو بدان گرد كش يازدا * مر او را از ان باره بندازدا

چو بخشنده‌ام بيش بسپارمش * كلاه از بر چرخ بگذارمش

هميدون نداد ايچ كس پاسخش * بشد خيره و زرد گشت آن رخش

سه بار اين سخن را بريشان براند * چو پاسخ نيامدش خامش بماند

بيامد پس آن بيدرفش سترگ * پليد و بد و جادوى و پير گرگ

بارجاسپ گفت اى بلند آفتاب * به زور و بتن همچو افراسياب

بپيش تو آوردم اين جان خويش * سپر كردم اين جان شيرينت پيش

شوم پيش آن پيل آشفته مست * گر ايدونك يابم بران پيل دست

به خاك افگنم تنش اى شهريار * مگر بر دهد گردش روزگار

[ كشته شدن زرير به دست بيدرفش ]

[ كشته شدن زرير به دست بيدرفش ]

ازو شاد شد شاه و كرد آفرين * بدادش به دو بارهء خويش و زين

به دو داد ژوپين زهراب‌دار * كه از آهنين كوه كردى گذار

چو شد جادوى زشت ناباكدار * سوى آن خردمند گرد سوار

چو از دور ديدش بر آورد خشم * پر از خاك روى و پر از خون دو چشم

بدست اندرون گرز چون سام يل * بپيش اندرون كشته چون كوه تل

نيارست رفتنش بر پيش روى * ز پنهان همى تاخت بر گرد اوى

بينداخت ژوپين زهراب‌دار * ز پنهان بران شاهزاده سوار

گذاره شد از خسروى جوشنش * به خون غرقه شد شهريارى تنش

ز باره در افتاد پس شهريار * دريغ آن نكو شاهزاده سوار

فرود آمد آن بيدرفش پليد * سليحش همه پاك بيرون كشيد

سوى شاه چين برد اسپ و كمرش * درفش سيه افسر پر گهرش

سپاهش همه بانگ برداشتند * همى نعره از ابر بگذاشتند

چو گشتاسپ از كوه سر بنگريد * مر او را بدان رزمگه بر نديد

گمانى برم گفت كان گِرد ماه * كه روشن بدى زو همه رزمگاه

نبرده برادرم فرّخ زرير * كه شير ژيان آوريدى به زير

فگندست بر باره از تاختن * بماندند گردان ز انداختن

نيايد همى بانگ شه زادگان * مگر كشته شد شاه آزادگان

هيونى بتازيد تا رزمگاه * به نزديكى آن درفش سياه

ببينيد كان شاه من چون شدست * كِم از درد او دل پر از خون شدست

بدين اندرون بود شاه جهان * كه آمد يكى خون ز ديده چكان

بشاه جهان گفت ماه ترا * نگهدار تاج و سپاه ترا