شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٦٠

[ كشته شدن گرامى پور جاماسپ ]

كدامست گفتا كُهَرم سترگ * كجا پيكرش پيكر پير گرگ

بيامد يكى ديو گفتا منم * كه با گرسنه شير دندان زنم

بنيزه بگشتند هر دو چو باد * بزد ترك را نيزهء شاهزاد

ز باره در آورد و ببريد سر * به خاك اندر افگند زرّين كمر

همى گشت بر پيش گردان چين * بسان يكى كوه بر پشت زين

همانا چنو نيز ديده نديد * ز خوبى كجا بود چشمش رسيد

يكى ترك تيرى برو بر گماشت * ز پشتش سر تير بيرون گذاشت

دريغ آن شه پروريده بناز * بشد روى او باب ناديده باز

بيامد سر سروران سپاه * پسر تهم جاماسپ دستور شاه

نبرده سوارى گراميش نام * بمانندهء پور دستان سام

يكى چرمه‌يى بر نشسته سمند * يكى گام زن بارهء بىگزند

چماننده چرمهء نونده جوان * يكى كوه پارست گويى روان

به پيش صف چينيان ايستاد * خداوند بهزاد را كرد ياد

كدامست گفت از شما شير دل * كه آيد سوى نيزهء جان گسل

كجا باشد آن جادوى خويش كام * كجا خواست نام و هزارانش نام

برفت آن زمان پيش او نامخواست * تو گفتى كه همچون ستونست راست

بگشتند هر دو سوار هژير * بگرز و بنيزه بشمشير و تير

گرامى گوى بود با زور شير * نتابيد با او سوار دلير

گرفت از گرامى نبرده گريغ * گرامى كفش بود برّنده تيغ

گرامى خراميد با خشم تيز * دل از كينهء كشتگان پر ستيز

ميان صف دشمن اندر فتاد * پس از دامن كوه برخاست باد

سپاه از دو رو بر هم آويختند * وُ گرد از دو لشكر برانگيختند

بدان شورش اندر ميان سپاه * ازان زخم گردان و گرد سياه

بيفتاد از دست ايرانيان * درفش فروزندهء كاويان

گرامى بديد آن درفش چو نيل * كه افگنده بودند از پشت پيل

فرود آمد و برگرفت آن ز خاك * بيفشاند از خاك و بسترد پاك

چو او را بديدند گردان چين * كه آن نيزهء نامدار گزين

ازان خاك برداشت و بسترد و برد * بگردش گرفتند مردان گرد

ز هر سو بگردش همى تاختند * بشمشير دستش بينداختند

درفش فريدون بدندان گرفت * همى زد بيك دست گرز اى شگفت

سر انجام كارش بكشتند زار * بران گرم خاكش فگندند خوار

دريغ آن نبرده سوار هژير * كه بازش نديد آن خردمند پير

بيامد هم آنگاه بستور شير * نبرده كيان زاده پور زرير

بكشت او ازان دشمنان بىشمار * كه آويخت اندر بد روزگار

سر انجام برگشت پيروز و شاد * بپيش پدر باز شد و ايستاد

بيامد پس آن برگزيده سوار * پُس شهريار جهان نيوزار