شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٦

[ راى زدن رودابه با كنيزكان ]

بگيتى در از پهلوانان گرد * پى زال زر كس نيارد سپرد

چو دست و عنانش بر ايوان نگار * نه بينى نه بر زين چنو يك سوار

[ دل شير نر دارد و زور پيل * دو دستش بكردار درياى نيل ]

[ چو بر گاه باشد در افشان بود * چو در جنگ باشد سر افشان بود ]

رخش پژمرانندهء ارغوان * جوان سال و بيدار و بختش جوان

[ بكين اندرون چون نهنگ بلاست * بزين اندرون تيز چنگ اژدهاست ]

[ نشانندهء خاك در كين به خون * فشانندهء خنجر آبگون ]

از آهو همان كش سپيدست موى * بگويد سخن مردم عيب جوى

سپيدى مويش بزيبد همى * تو گوئى كه دلها فريبد همى

چو بشنيد رودابه آن گفت گوى * بر افروخت و گلنارگون كرد روى

دلش گشت پر آتش از مهر زال * از و دور شد خورد و آرام و هال

چو بگرفت جاى خرد آرزوى * دگر شد براى و بآيين و خوى

[ راى زدن رودابه با كنيزكان ]

[ راى زدن رودابه با كنيزكان ]

و را پنج ترك پرستنده بود * پرستنده و مهربان بنده بود

بدان بندگان خردمند گفت * كه بگشاد خواهم نهان از نهفت

شما يك بيك راز دار منيد * پرستنده و غمگسار منيد

بدانيد هر پنج و آگه بويد * همه ساله با بخت همره بويد

كه من عاشقم همچو بحر دمان * از و بر شده موج تا آسمان

پر از پور سامست روشن دلم * بخواب اندر انديشه زو نگسلم

هميشه دلم در غم مهر اوست * شب و روزم انديشهء چهر اوست

[ كنون اين سخن را چه درمان كنيد * چگوييد و با من چه پيمان كنيد ]

يكى چاره بايد كنون ساختن * دل و جانم از رنج پرداختن

پرستندگان را شگفت آمد آن * كه بيكارى آمد ز دخت ردان

همه پاسخش را بياراستند * چو اهرمن از جاى برخاستند

كه اى افسر بانوان جهان * سرافراز بر دختران مهان

ستوده ز هندوستان تا بچين * ميان بتان در چو روشن نگين

به بالاى تو بر چمن سرو نيست * چو رخسار تو تابش پرو نيست

نگار رخ تو ز قنوج و راى * فرستد همى سوى خاور خداى

ترا خود بديده درون شرم نيست * پدر را بنزد تو آزرم نيست

كه آن را كه اندازد از بر پدر * تو خواهى كه گيرى مر او را ببر

كه پروردهء مرغ باشد بكوه * نشانى شده در ميان گروه

كس از مادران پير هرگز نزاد * نه ز آن كس كه زايد بباشد نژاد

[ چنين سرخ دو بسّد شير بوى * شگفتى بود گر شود پير جوى ]

جهانى سراسر پر از مهر تست * بايوانها صورت چهر تست

ترا با چنين روى و بالاى و موى * ز چرخ چهارم خور آيدت شوى

چو رودابه گفتار ايشان شنيد * چو از باد آتش دلش بر دميد

بريشان يكى بانگ برزد بخشم * بتابيد روى و بخوابيد چشم