شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٥٩

[ آغاز رزم ايرانيان و تورانيان ]

دگر دست را داد بر گرگسار * بدادش سوار گزين صد هزار

ميانگاه لشكرش را همچنين * سپاهى بياراست خوب و گزين

بدادش بدان جادوى خويش كام * كجا نام خواست و هزارانش نام

خود و صد هزاران سواران گرد * نموده همه در جهان دستبرد

نگاهش همى داشت پشت سپاه * همى كرد هر سوى لشكر نگاه

پسر داشتى يك گرانمايه مرد * جهان ديده و ديده هر گرم و سرد

سوارى جهان ديده نامش كهرم * رسيده بسى بر سرش سرد و گرم

مران پور خود را سپهدار كرد * بران لشكر گشن سالار كرد

چو اندر گذشت آن شب و بود روز * بتابيد خورشيد گيهان فروز

بزين بر نشستند هر دو سپاه * همى ديد زان كوه گشتاسپ شاه

چو از كوه ديد آن شه بافرين * كجا بر نشستند گردان بزين

سيه رنگ بهزاد را پيش خواست * تو گفتى كه بيستونست راست

برو بر فگندند برگستوان * برو بر نشست آن شه خسروان

چو هر دو برابر فرود آمدند * ابر پيل بر ناى رويين زدند

يكى رزمگاهى بياراستند * يلان هم نبردان همى خواستند

بكردند يك تير باران نخست * بسان تگرگ بهاران درست

بشد آفتاب از جهان ناپديد * چه داند كسى كان شگفتى نديد

بپوشيده شد چشمهء آفتاب * ز پيكانهاشان درفشان چو آب

تو گفتى جهان ابر دارد همى * و زان ابر الماس بارد همى

و ز ان گرز داران و نيزه وران * همى تاختند آن برين اين بر آن

هوازى جهان بود شبگون شده * زمين سر بسر پاك گلگون شده

بيامد نخست آن سوار هژير * پُس شهريار جهان اردشير

بآورد گه رفت نيزه بدست * تو گفتى مگر طوس اسپهبدست

برين سان همى گشت پيش سپاه * نبود آگه از بخش خورشيد و ماه

بيامد يكى ناوكش بر ميان * گذارنده شد بر سليح كيان

ز بور اندر افتاد خسرو نگون * تن پاكش آلوده شد پر ز خون

دريغ آن نكو روى همرنگ ماه * كه بازش نديد آن خردمند شاه

بيامد بر شاه شير اور مزد * كجا زو گرفتى شهنشاه پزد

ز پيش اندر آمد بدشت اندرا * بزهر آب داده يكى خنجرا

خروشى برآورد برسان شير * كه آورد خواهد ژيان گور زير

ابر كين آن شاهزاده سوار * بكشت از سواران دشمن هزار

بهنگامهء بازگشتن ز جنگ * كه روى زمين گشته بد لاله رنگ

بيامد يكى تيرش اندر قفا * شد آن خسرو شاهزاده فنا

بيامد پسش باز شيدسپ شاه * كه مانندهء شاه بد همچو ماه

يكى ديزه‌يى بر نشسته چو نيل * بتگ همچو آهو بتن همچو پيل

بآورد گه گشت و نيزه بگاشت * چو لختى بگرديد نيزه بداشت