شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٥٨

[ سپاه آراستن گشتاسپ و ارجاسپ ]

كيان زادگان و جوانان من * كه هر يك چنانند چون جان من

بخوانم همه سر بسر پيش خويش * زره رويشان نپوشم نشانم به پيش

چگونه رسد نوك تير خدنگ * برين آسمان برشده كوه و سنگ

خردمند گفتا بشاه زمين * كه اى نيك خو مهتر بافرين

گر ايشان نباشند پيش سپاه * نهاده بسر بر كيانى كلاه

كه يا رد شدن پيش تركان چين * كه باز آورد فرّه پاك دين

تو زين خاك برخيز و بر شو بگاه * مكن فرّه پادشاهى تباه

كه داد خدايست و زين چاره نيست * خداوند گيتى ستمگاره نيست

ز اندوه خوردن نباشدت سود * كجا بودنى بود و شد كار بود

مكن دلت را بيشتر زين نژند * بداد خداى جهان كن بسند

بدادش بسى پند و بشنيد شاه * چو خورشيدگون گشت برشد بگاه

نشست از بر گاه و بنهاد دل * برزم جهانجوى شاه چگل

از انديشهء دل نيامدش خواب * برزم و ببزمش گرفته شتاب

چو جاماسپ گفت اين سپيده دميد * فروغ ستاره بشد ناپديد

سپه را بهامون فرود آوريد * بزد كوس بر پيل و لشكر كشيد

و زان جا خراميد تا رزمگاه * فرود آوريد آن گزيده سپاه

بگاهى كه باد سپيده دمان * بكاخ آرد از باغ بوى گلان

فرستاده بد هر سوى ديده‌بان * چنانچون بود رسم آزادگان

بيامد سوارى و گفتا بشاه * كه شاها به نزديكى آمد سپاه

سپاهيست اى شهريار زمين * كه هرگز چنان نامد از ترك و چين

به نزديكى ما فرود آمدند * بكوه و در و دشت خيمه زدند

سپهدارشان ديده‌بان برگزيد * فرستاد و ديده بديده رسيد

پس آزاده گشتاسپ شاه دلير * سپهبدش را خواند فرّخ زرير

درفشى به دو داد و گفتا بتاز * بياراى پيلان و لشكر بساز

سپهبد بشد لشكرش راست كرد * همى رزم سالار چين خواست كرد

بدادش جهاندار پنجه هزار * سوار گزيده باسفنديار

به دو داد يك دست ز ان لشكرش * كه شيرى دلش بود و پيلى برش

دگر دست لشكرش را همچنان * بر آراست از شير دل سركشان

بگرد گرامى سپرد آن سپاه * كه شير جهان بود و همتاى شاه

پس پشت لشكر ببستور داد * چراغ سپهدار خسرو نژاد

چو لشكر بياراست و بر شد بكوه * غمى گشته از رنج و گشته ستوه

نشست از بر خوب تابنده گاه * همى كرد ز انجا بلشكر نگاه

پس ارجاسپ شاه دليران چين * بياراست لشكرش را همچنين

جدا كرد از خلّخى سى هزار * جهان آزموده نبرده سوار

فرستادشان سوى آن بيدرفش * كه كوس مهين داشت و رنگين درفش

به دو داد يك دست زان لشكرش * كه شير ژيان نامدى همبرش