شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٥٧

[ گفتن جاماسپ انجام رزم را با گشتاسپ ]

بتركان برد باره و زين اوى * بخواهد پسرت آن زمان كين اوى

پس آن لشكر نامدار بزرگ * بدشمن درافتد چو شير سترگ

همى تا زند اين بران آن برين * ز خون يلان سرخ گردد زمين

يلان را بباشد همه روى زرد * چو لرزه برافتد بمردان مرد

بر آيد بخورشيد گرد سپاه * نبيند كس از گرد تاريك راه

فروغ سر نيزه و تير و تيغ * بتابد چنان چون ستاره ز ميغ

و زان زخم مردان كجا مى زنند * و بر يكديگر بر همى افگنند

همه خسته و كشته بر يكدگر * پسر بر پدر بر پدر بر پسر

و ز آن ناله و زارى خستگان * ببند اندر آيند نابستگان

شود كشته چندان ز هر سو سپاه * كه از خونشان پر شود رزمگاه

پس آن بيدرفش پليد و سترگ * بپيش اندر آيد چو ارغنده گرگ

همان تيغ زهر آب داده بدست * همى تازه او باره چون پيل مست

بدست وى اندر فراوان سپاه * تبه گردد از برگزينان شاه

بيايد پس آن فرخ اسفنديار * سپاه از پس پشت و يزدانش يار

ابر بيدرفش افگند اسپ تيز * برو جامه پر خون و دل پر ستيز

مر او را يكى تيغ هندى زند * ز بر نيمهء تنش زير افگند

بگيرد پس آن آهنين گرز را * بتاباند آن فرّه و برز را

بيك حمله از جايشان بگسلد * چو بگستشان بر زمين كى هلد

بنوك سر نيزه‌شان برچِنَد * كندشان تبه پاك و بپراگند

گريزد سرانجام سالار چين * از اسفنديار آن گو بافرين

بتركان نهد روى بگريخته * شكسته سپر نيزها ريخته

بيابان گذارد باندك سپاه * شود شاه پيروز و دشمن تباه

بدان اين گزيده شه خسروان * كه من هرچ گفتم نباشد جز آن

نباشد ازين يك سخن بيش و كم * تو زين پس مكن روى بر من دژم

كه من آنچ گفتم نگفتم مگر * بفرمانت اى شاه پيروزگر

و ز آن كم بپرسيد فرخنده شاه * ازين ژرف دريا و تاريك راه

نديدم كه بر شاه بنهفتمى * و گر نه من اين راز كى گفتمى

چو شاه جهاندار بشنيد راز * بران گوشهء تخت خسپيد باز

ز دستش بيفتاد زرّينه گرز * تو گفتى برفتش همى فرّ و برز

به روى اندر افتاد و بيهوش گشت * نگفتش سخن نيز و خاموش گشت

چو با هوش آمد جهان شهريار * فرود آمد از تخت و بگريست زار

چه بايد مرا گفت شاهى و گاه * كه روزم همى گشت خواهد سياه

كه آنان كه بر من گرامىترند * گزين سپاهند و نامىترند

همى رفت خواهند از پيش من * ز تن بركنند اين دل ريش من

بجاماسپ گفت ار چنينست كار * بهنگام رفتن سوى كارزار

نخوانم نبرده برادرم را * نسوزم دل پير مادرم را

نفرمايمش نيز رفتن برزم * سپه را سپارم بفرّخ گرزم