شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٥٥

[ گفتن جاماسپ انجام رزم را با گشتاسپ ]

ازين سان همى رفت گشتاسپ شاه * ز كشور بكشور همى شد سپاه

[ گفتن جاماسپ انجام رزم را با گشتاسپ ]

[ گفتن جاماسپ انجام رزم را با گشتاسپ ]

چو از بلخ بامى بجيحون رسيد * سپهدار لشكر فرود آوريد

بشد شهريار از ميان سپاه * فرود آمد از باره بر شد بگاه

بخواند او گرانمايه جاماسپ را * كجا رهنمون بود گشتاسپ را

سر موبدان بود و شاه ردان * چراغ بزرگان و اسپهبدان

چنان پاك تن بود و تابنده جان * كه بودى بر او آشكارا نهان

ستاره شناس و گرانمايه بود * ابا او بدانش كرا پايه بود

بپرسيد ازو شاه و گفتا خداى * ترا دين به داد و به پاكيزه راى

چو تو نيست اندر جهان هيچ كس * جهاندار دانش ترا داد و بس

ببايدت كردن ز اختر شمار * بگويى همى مر مرا روى كار

كه چون باشد آغاز و فرجام جنگ * كرا بيشتر باشد اينجا درنگ

نيامد خوش آن پير جاماسپ را * به روى دژم گفت گشتاسپ را

كه مىخواستم كايزد دادگر * ندادى مرا اين خرد وين هنر

مرا گر نبودى خرد شهريار * نكردى ز من بودنى خواستار

نگويم من اين ور بگويم بشاه * كند مر مرا شاه شاهان تباه

مگر با من از داد پيمان كند * كه نه بد كند خود نه فرمان كند

جهانجوى گفتا بنام خداى * بدين و بدين آور پاك راى

بجان زرير آن نبرده سوار * بجان گرانمايه اسفنديار

كه نه هرگزت روى دشمن كنم * نفرمايمت بد نه خود بد كنم

تو هرچ اندرين كار دانى بگوى * كه تو چاره دانى و من چاره جوى

خردمند گفت اى گرانمايه شاه * هميشه به تو تازه بادا كلاه

ز بنده ميازار و بند از خشم * خنك آن كسى كو نبيند به چشم

بدان اى نبرده كى نامجوى * چو در رزم روى اندر آرى به روى

بدانگه كجا بانگ و يله كنند * تو گويى همى كوه را بركنند

به پيش اندر آيند مردان مرد * هوا تيره گردد ز گرد نبرد

جهان را ببينى بگشته كبود * زمين پر ز آتش هوا پر ز دود

و ز آن زخم آن گرزهاى گران * چنان پتك پولاد آهنگران

به گوش اندر آيد ترنگاترنگ * هوا پر شده نعرهء بور و خنگ

شكسته شود چرخ گردونها * زمين سرخ گردد از آن خونها

تو گويى هوا ابر دارد همى * و ز آن ابر الماس بارد همى

بسى بىپدر گشته بينى پسر * بسى بىپسر گشته بينى پدر

نخستين كس نامدار اردشير * پُس شهريار آن نبرده دلير

بپيش افگند اسپ تازان خويش * به خاك افگند هرك آيدش پيش

پياده كند ترك چندان سوار * كز اختر نباشد مر آن را شمار

و ليكن سر انجام كشته شود * نكو نامش اندر نوشته شود

[ دريغ آن چنان مرد نام آورا * ابا راد مردان همه سرورا ]