شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٥٤

[ گرد آوردن گشتاسپ سپاه خود را ]

بخواند آن زمان مر برادرش را * به دو داد يك دست لشكرش را

بانديدمان داد دست دگر * خود اندر ميان رفت با يك پسر

يكى ترك بد نام او گرگسار * گذشته بروبر بسى روزگار

سپه را به دو داد اسپهبدى * تو گفتى نداند همى جز بدى

چو غارتگرى داد بر بيدرفش * بدادش يكى پيل پيكر درفش

يكى بود نامش خشاش دلير * پذيره نرفتى و را نره شير

سپه ديده‌بان كردش و پيش رو * كشيدش درفش و بشد پيش گو

دگر ترك بد نام او هوش ديو * پيامش فرستاده تركان خديو

نگه دار گفتا تو پشت سپاه * گر از ما كسى باز گردد به راه

هم آنجا كه بينى مر او را بكش * نگر تا بدانجا نجنبدت هش

بران سان همى رفت بايين خشم * پر از خون شده دل پر از آب چشم

همى كرد غارت همى سوخت كاخ * درختان همى كند از بيخ و شاخ

در آورد لشكر بايران زمين * همه خيره و دل پراگنده كين

[ گرد آوردن گشتاسپ سپاه خود را ]

[ گرد آوردن گشتاسپ سپاه خود را ]

چو آگاهى آمد بگشتاسپ شاه * كه سالار چين جملگى با سپاه

بياراسته آمد از جاى خويش * خشاش يلش را فرستاد پيش

چو بشنيد كو رفت با لشكرش * كه ويران كند آن نكو كشورش

سپهبدش را گفت فردا پگاه * بياراى پيل و بياور سپاه

سوى مرز دارانش نامه نوشت * كه خاقان ره راد مردى بهشت

بياييد يك سر بدرگاه من * كه بر مرز بگذشت بد خواه من

چو نامه سوى راد مردان رسيد * كه آمد جهانجوى دشمن پديد

سپاهى بيامد بدرگاه شاه * كه چندان نبد بر زمين بر گياه

ز بهر جهانگير شاه كيان * ببستند گردان گيتى ميان

بدرگاه خسرو نهادند روى * همه مرز داران بفرمان اوى

برين بر نيامد بسى روزگار * كه گرد از گزيده هزاران هزار

فراز آمده بود مر شاه را * كى نامدار و نكو خواه را

بلشكرگه آمد سپه را بديد * كه شايسته بد رزم را برگزيد

از آن شادمان گشت فرخنده شاه * دلش خيره آمد ز بىمر سپاه

دگر روز گشتاسپ با موبدان * ردان و بزرگان و اسپهبدان

گشاد آن در گنج پر كرده جم * سپه را بداد او دو ساله درم

چو روزى ببخشيد و جوشن بداد * بزد ناى و كوس و بنه بر نهاد

بفرمود بردن ز پيش سپاه * درفش همايون فرخنده شاه

سوى رزم ارجاسپ لشكر كشيد * سپاهى كه هرگز چنان كس نديد

ز تاريكى و گرد پاى سپاه * كسى روز روشن نديد ايچ راه

ز بس بانگ اسپان و از بس خروش * همى نالهء كوس نشنيد گوش

درفش فراوان بر افراشته * همه نيزه‌ها ز ابر بگذاشته

چو رُسته درخت از بر كوهسار * چو بيشهء نيستان بوقت بهار