شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٥٣

[ بازگشتن فرستادگان ارجاسپ با پاسخ گشتاسپ ]

دبيرش مران نامه را برگشاد * بخواندش بران شاه جادو نژاد

نوشته دران نامهء شهريار * ز گردان و مردان نيزه‌گزار

پُس شاه لهراسپ گشتاسپ شاه * نگهبان گيتى سزاوار گاه

فرسته فرستاد زى او خداى * همه مهتران پيش او بر بپاى

زى ارجاسپ ترك آن پليد سترگ * كجا پيكرش پيكر پير گرگ

زده سر ز آيين و دين بهى * گزيده ره كورى و ابلهى

رسيد آن نوشته فرومايه وار * كه به نوشته بودى سوى شهريار

شنيديم و ديد آن سخنها كجا * نبودى تو مر گفتنش را سزا

نه پوشيدنى و نه بنمودنى * نه افگندنى و نه پيسودنى

چنان گفته بودى كه من تا دو ماه * سوى كشور خرّم آرم سپاه

نه دو ماه بايد ز تو نى چهار * كجا من بيايم چو شير شكار

تو بر خويشتن بر ميفزاى رنج * كه ما بر گشاديم درهاى گنج

بيارم ز گردان هزاران هزار * همه كار ديده همه نيزه دار

همه ايرجى زاده و پهلوى * نه افراسيابى و نه يبغوى

همه شاه چهر و همه ماه روى * همه سرو بالا همه راست‌گوى

همه از در پادشاهى و گاه * همه از در گنج و گاه و كلاه

جهانشان بفرسوده با رنج و ناز * همه شير گير و همه سرفراز

همه نيزه داران شمشير زن * همه باره انگيز و لشكر شكن

چو دانند كم كوس بر پيل بست * سم اسپ ايشان كند كوه پست

از يشان دو گرد گزيده سوار * زرير سپهدار و اسفنديار

چو ايشان بپوشند ز آهن قباى * بخورشيد و ماه اندر آرند پاى

چو بر گردن آرند رخشنده گرز * همى تابد از گرزشان فرّ و برز

چو ايشان بباشند پيش سپاه * ترا كرد بايد بديشان نگاه

بخورشيد مانند با تاج و تخت * همى تابد از نيزه رويشان فرّ و بخت

چنينم گوانند و اسپهبدان * گزين و پسنديدهء موبدان

تو سيحون مينبار و جيحون بمشك * كه ما را چه جيحون چه سيحون چه خشك

چنان بر دوانند باره بر آب * كه تارى شود چشمهء آفتاب

بروز نبرد ار بخواهد خداى * برزم اندر آرم سرت زير پاى

چو سالار پيكند نامه بخواند * فرود آمد از گاه و خيره بماند

سپهبدش را گفت فردا پگاه * بخوان از همه پادشاهى سپاه

تگينان لشكرش تركان چين * برفتند هر سو بتوران زمين

به دو باز خواندند لشكرش را * سر مرز داران كشورش را

برادر بد او را دو آهرمنان * يكى كهرم و ديگرى اندمان

بفرمودشان تا نبرده سوار * گزيدند گردان لشكر هزار

بدادندشان كوس و پيل و درفش * بياراسته زرد و سرخ و بنفش

بديشان ببخشيد سيصد هزار * گوان گزيده نبرده سوار

در گنج بگشاد و روزى بداد * بزد ناى رويين بنه بر نهاد