شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٥٢

[ بازگشتن فرستادگان ارجاسپ با پاسخ گشتاسپ ]

همان چون بگفت اين سخن شهريار * زرير سپهدار و اسفنديار

كشيدند شمشير و گفتند اگر * كسى باشد اندر جهان سر بسر

كه نپسندد او را بدين آورى * سر اندر نيارد بفرمانبرى

نيايد بدرگاه فرخنده شاه * نبندد ميان پيش رخشنده گاه

نگيرد ازو راه و دين بهى * مرين دين به را نباشد رهى

بشمشير جان از تنش بركنيم * سرش را بدار برين بر كنيم

سپهدار ايران كه نامش زرير * نبرده دليرى چو درّنده شير

بشاه جهان گفت آزاده وار * كه دستور باشد مرا شهريار

كه پاسخ كنم جادو ارجاسپ را * پسند آمد اين شاه گشتاسپ را

به دو گفت برخيز و پاسخ كنش * نكال تگينان خلّخ كنش

زرير گرانمايه و اسفنديار * چو جاماسپ دستور ناباك دار

ز پيشش برفتند هر سه بهم * شده سر بسر پر از كين و دلها دژم

نوشتند نامه بارجاسپ زشت * هم اندر خور آن كجا او نوشت

زرير سپهبد گرفتش بدست * چنان هم گشاده ببردش نبست

سوى شاه برد و برو بر بخواند * جهانجوى گشتاسپ خيره بماند

ز دانا سپهبد زرير سوار * ز جاماسپ و ز فرّخ اسفنديار

ببست و نوشت اندرو نام خويش * فرستادگان را همه خواند پيش

بگيريد گفت اين و زى او بريد * نگر زين سپس راه را نسپريد

كه گر نيستى اندر استا و زند * فرستاده را زينهار از گزند

ازين خواب بيدارتان كردمى * همان زنده بر دارتان كردمى

چنين تا بدانستى آن گرگسار * كه گردن نيازد ابا شهريار

بينداخت نامه بگفتا رويد * مرين را سوى ترك جادو بريد

بگوييد هوشت فراز آمدست * به خون و بخاكت نياز آمدست

زده باد گردنت خسته ميان * به خاك اندرون ريخته استخوان

درين ماه ار ايدونك خواهد خداى * بپوشم برزم آهنينه قباى

بتوران زمين اندر آرم سپاه * كنم كشور گرگساران تباه

سخن چون بسر برد شاه زمين * سيه پيل را خواند و كرد آفرين

سپردش به دو گفت بردارشان * از ايران به آن مرز بگذارشان

فرستادگان سپهدار چين * ز پيش جهانجوى شاه زمين

برفتند هر دو شده خاكسار * جهاندارشان رانده و كرده خوار

از ايران فرّخ بخلّخ شدند * و ليكن بخلّخ نه فرّخ شدند

چو از دور ديدند ايوان شاه * زده بر سر او درفش سياه

فرود آمدند از چمنده ستور * شكسته دل و چشمها گشته كور

پياده برفتند تا پيش اوى * سيه‌شان شده جامه و زرد روى

بدادندش آن نامهء شهريار * سر آهنگ مردان نيزه‌گزار