شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٥١

[ پيمبران فرستادن ارجاسپ گشتاسپ را ]

از يشان نيابى فزونى بها * كنمشان همه سر ز گردن جدا

زن و كودكانشان بيارم ز پيش * كنمشان همه بندهء شهر خويش

زمينشان همه پاك ويران كنم * درختانش از بيخ و بن بركنم

بگفتم همه گفتنى سر بسر * تو ژرف اندرين پند نامه نگر

بپيچيد و نامه بكردش نشان * بدادش بدان هر دو گردنكشان

بفرمودشان گفت بخرد بويد * بايوان او با هم اندر شويد

چو او را ببينيد بر تخت و گاه * كنيد آن زمان خويشتن را دو تاه

بر آيين شاهان نمازش بريد * بر تاج و بر تخت او مگذريد

چو هر دو نشينيد در پيش اوى * سوى تاج تابنده‌ش آريد روى

گزاريد پيغام فرّخش را * ازو گوش داريد پاسخش را

چو پاسخ ازو سر بسر بشنويد * زمين را ببوسيد و بيرون شويد

چو از پيش او كينه‌ور بيدرفش * سوى بلخ بامى كشيدش درفش

ابا يار خود خيره سر نام خواست * كه او بفگند آن نكو راه راست

چو از شهر توران ببلخ آمدند * بدرگاه او بر پياده شدند

پياده برفتند تا پيش اوى * بران آستانه نهادند روى

چو رويش بديدند بر گاه بر * چو خورشيد و تير از بر ماه بر

نيايش نمودند چون بندگان * به پيش گزين شاه فرخندگان

بدادندش آن نامهء خسروى * نوشته درو بر خط يبغوى

چو شاه جهان نامه را باز كرد * بر آشفت و پيچيدن آغاز كرد

بخواند آن زمان پير جاماسپ را * كجا راهبر بود گشتاسپ را

گزينان ايران و اسپهبدان * گوان جهان ديده و موبدان

بخواند آن همه آذر ان پيش خويش * بياورد استاد و بنهاد پيش

پيمبرش را خواند و موبدش را * زرير گزيده سپهبدش را

زرير سپهبد برادرش بود * كه سالار گردان لشكرش بود

جهان پهلوان بود آن روزگار * كه كودك بد اسفنديار سوار

پناه سپه بود و پشت سپاه * سپهدار لشكر نگهدار گاه

جهان از بدى ويژه او داشتى * برزم اندرون نيژه او داشتى

جهانجوى گفتا بفرّخ زرير * بفرخنده جاماسپ و پور دلير

كه ارجاسپ سالار تركان چين * يكى نامه كردست زى من چنين

بديشان نمود آن سخنهاى زشت * كه نزديك او شاه تركان نوشت

چه بينيد گفتا بدين اندرون * چه گوييد كاين را سر انجام چون

كه ناخوش بود دوستى با كسى * كه مايه ندارد ز دانش بسى

من از تخمهء ايرج پاك زاد * وى از تخمهء تور جادو نژاد

چگونه بود در ميان آشتى * و ليكن مرا بود پنداشتى

كسى كش بود نام و ماند بسى * سخن گفت بايدش با هر كسى