شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٥٠

[ نامه نوشتن ارجاسپ گشتاسپ را ]

گزين و مهين پور لهراسپ شاه * خداوند جيش و نگهدار گاه

ز ارجاسپ سالار گردان چين * سوار جهان ديده گرد زمين

نوشت اندران نامهء خسروى * نكو آفرينى خط يبغوى

كه اى نامور شهريار جهان * فروزندهء تاج شاهنشهان

سرت سبز باد و تن و جان درست * مبادت كيانى كمرگاه سست

شنيدم كه راهى گرفتى تباه * مرا روز روشن بكردى سياه

بيامد يكى پير مهتر فريب * ترا دل پر از بيم كرد و نهيب

سخن گفتش از دوزخ و از بهشت * بدلت اندرون هيچ شادى نهشت

تو او را پذيرفتى و دينش را * بياراستى راه و آيينش را

بر افگندى آيين شاهان خويش * بزرگان گيتى كه بودند پيش

رها كردى آن پهلوى كيش را * چرا ننگريدى پس و پيش را

تو فرزند آنى كه فرخنده شاه * به دو داد تاج از ميان سپاه

و را برگزيد از گزينان خويش * ز جمشيديان مر ترا داشت پيش

بران سان كه كىخسرو كينه جوى * ترا بيش بود از كيان آبروى

بزرگى و شاهى و فرخندگى * توانايى و فر و زيبندگى

درفشان و پيلان آراسته * بسى لشكر و گنج و بس خواسته

همى بودت اى مهتر شهريار * همه مهتران مر ترا دوستدار

همى تافتى بر جهان يك سره * چو ارديبهشت آفتاب از بره

ز گيتى ترا برگزيده خداى * مهانت همه پيش بوده بپاى

نكردى خداى جهان را سپاس * نبودى بدين ره ورا حق شناس

از آن پس كه ايزد ترا شاه كرد * يكى پير جادوت بىراه كرد

چو آگاهى تو سوى من رسيد * بروز سپيدم ستاره بديد

نوشتم يكى نامهء دوست وار * كه هم دوست بوديم و هم نيك يار

چو نامه بخوانى سر و تن بشوى * فريبنده را نيز منماى روى

مران بند را از ميان باز كن * بشادى مى روشن آغاز كن

گر ايدونك بپذيرى از من تو پند * ز تركان ترا نيز نايد گزند

زمين كشانى و تركان چين * ترا باشد اين همچو ايران زمين

به تو بخشم اين بىكران گنجها * كه آورده‌ام گرد با رنجها

نكو رنگ اسپان با سيم و زر * باستامها در نشانده گهر

غلامان فرستمت با خواسته * نگاران با جعد آراسته

ور ايدونك نپذيرى اين پند من * ببينى گران آهنين بند من

بيايم پس نامه تا چند گاه * كنم كشورت را سراسر تباه

سپاهى بيارم ز تركان چين * كه بنگاهشان بر نتابد زمين

بينبارم اين رود جيحون بمشك * بمشك آب دريا كنم پاك خشك

بسوزم نگاريده كاخ ترا * ز بن بر كنم بيخ و شاخ ترا

زمين را سراسر بسوزم همه * كِتِفتان بناوك بدوزم همه

ز ايرانيان هرچ مر دست پير * كشان بنده كردن نباشد هژير