شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٥
[ پرسيدن همسر مهراب از دستان ويژگيهاى او را ]
[ دل زال شد شاد و بنواختش * ازان انجمن سر بر افراختش ]
[ بپرسيد كز من چه خواهى بخواه * ز تخت و ز مهر و ز تيغ و كلاه ]
[ به دو گفت مهراب كاى پادشا * سر افراز و پيروز و فرمان روا ]
[ مرا آرزو در زمانه يكيست * كه آن آرزو بر تو دشوار نيست ]
[ كه آيى بشادى سوى خان من * چو خورشيد روشن كنى جان من ]
[ چنين داد پاسخ كه اين راى نيست * بخان تو اندر مرا جاى نيست ]
[ نباشد بدين سام همداستان * همان شاه چون بشنود داستان ]
[ كه ما مىگساريم و مستان شويم * سوى خانهء بت‌پرستان شويم ]
[ جزان هر چه گويى تو پاسخ دهم * بديدار تو راى فرّخ نهم ]
[ چو بشنيد مهراب كرد آفرين * بدل زال را خواند ناپاك دين ]
[ خرامان برفت از بر تخت اوى * همى آفرين خواند بر بخت اوى ]
[ چو دستان سام از پسش بنگريد * ستودش فراوان چنانچون سزيد ]
[ از ان كو نه هم دين و هم راه بود * زبان از ستودنش كوتاه بود ]
[ برو هيچكس چشم نگماشتند * مر او را ز ديوانگان داشتند ]
[ چو روشن دل پهلوان را بدوى * چنان گرم ديدند با گفت و گوى ]
[ مر او را ستودند يك يك مهان * همان كز پس پرده بودش نهان ]
[ ز بالا و ديدار و آهستگى * ز بايستگى هم ز شايستگى ]
[ دل زال يكباره ديوانه گشت * خرد دور شد عشق فرزانه گشت ]
[ سپهدار تازى سر راستان * بگويد برين بر يكى داستان ]
[ كه تا زنده‌ام چرمه جفت منست * خم چرخ گردان نهفت منست ]
[ عروسم نبايد كه رعنا شوم * بنزد خردمند رسوا شوم ]
از انديشگان زال شد خسته دل * بر ان كار بنهاد پيوسته دل
[ همى بود پيچان دل از گفت گوى * مگر تيره گردد ازين آبروى ]
[ همى گشت يك چند بر سر سپهر * دل زال آگنده يك سر به مهر ]
[ پرسيدن همسر مهراب از دستان ويژگيهاى او را ]
[ پرسيدن همسر مهراب از دستان ويژگيهاى او را ]
چنان بد كه مهراب روزى پگاه * برفت و بيامد از ان بارگاه
گذر كرد سوى شبستان خويش * همى گشت بر گرد بستان خويش
دو خورشيد بود اندر ايوان او * چو سيندخت و رودابهء ماه روى
بياراسته همچو باغ بهار * سراپاى پر بوى و رنگ و نگار
شگفتى برودابه اندر بماند * همى نام يزدان بروبر بخواند
يكى سرو ديد از برش گرد ماه * نهاده ز عنبر بسر بر كلاه
بديبا و گوهر بياراسته * بسان بهشتى پر از خواسته
بپرسيد سيندخت مهراب را * ز خوشاب بگشاد عناب را
كه چون رفتى امروز و چون آمدى * كه كوتاه باد از تو دست بدى
چه مردست اين پير سر پور سام * همى تخت ياد آيدش گر كنام
خوى مردمى هيچ دارد همى * پى نامداران سپارد همى
چنين داد مهراب پاسخ بدوى * كه اى سرو سيمين بر ماه روى