شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٤٦

سخن دقيقى [ به بلخ رفتن لهراسب و بر تخت نشستن گشتاسب ]

كه گيتى نماند همى بر كسى * چو ماند بتن رنج ماند بسى

چنين است گيهان ناپايدار * برو تخم بد تا توانى مكار

همى خواهم از دادگر يك خداى * كه چندان بمانم بگيتى بجاى

كه اين نامهء شهرياران پيش * بپيوندم از خوب گفتار خويش

از آن پس تن جانور خاك راست * سخن گوى جان معدن پاك راست

چنان ديد گوينده يك شب بخواب * كه يك جام مى داشتى چون گلاب

دقيقى ز جايى پديد آمدى * بران جام مى داستانها زدى

بفردوسى آواز دادى كه مى * مخور جز بر آيين كاوس كى

كه شاهى ز گيتى گزيدى كه بخت * به دو نازد و لشكر و تاج و تخت

شهنشاه محمود گيرنده شهر * ز شادى بهر كس رسانيده بهر

از امروز تا سال هشتاد و پنج * بكاهدش رنج و نكاهدش گنج

ازين پس بچين اندر آرد سپاه * همه مهتران برگشايند راه

نبايدش گفتن كسى را درشت * همه تاج شاهانش آمد بمشت

بدين نامه گر چند بشتافتى * كنون هرچ جستى همه يافتى

ازين باره من پيش گفتم سخن * سخن را نيامد سراسر به بن

ز گشتاسپ و ارجاسپ بيتى هزار * بگفتم سر آمد مرا روزگار

گر آن مايه نزد شهنشه رسد * روان من از خاك بر مه رسد

كنون من بگويم سخن كو بگفت * منم زنده او گشت با خاك جفت

چو گشتاسپ را داد لهراسپ تخت * فرود آمد از تخت و بر بست رخت

ببلخ گزين شد بران نوبهار * كه يزدان پرستان بدان روزگار

مران جاى را داشتندى چنان * كه مر مكّه را تا زيان اين زمان

بدان خانه شد شاه يزدان پرست * فرود آمد از جايگاه نشست

ببست آن در آفرين خانه را * نماند اندر و خويش و بيگانه را

بپوشيد جامهء پرستش پلاس * خرد را چنان كرد بايد سپاس

بيفگند ياره فرو هشت موى * سوى روشن دادگر كرد روى

همى بود سى سال پيشش بپاى * برينسان پرستيد بايد خداى

نيايش همى كرد خورشيد را * چنان بوده بد راه جمشيد را

چو گشتاسپ بر شد بتخت پدر * كه هم فرّ او داشت و بخت پدر