شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٤٥

[ باز رفتن گشتاسب با زرير به ايران زمين و دادن لهراسب تخت ايران او را ]

چو گشتاسپ را ديد بر تخت عاج * نهاده بسر بر ز پيروزه تاج

بيامد و را تنگ در بر گرفت * سخنهاى ديرينه اندر گرفت

بدانست قيصر كه گشتاسپ اوست * فروزندهء جان لهراسپ اوست

فراوانش بستود و بردش نماز * و ز انجا سوى تخت رفتند باز

از آن كردهء خويش پوزش گرفت * بپيچيد زان روزگار شگفت

بپذرفت گفتار او شهريار * سرش را گرفت آنگهى بر كنار

به دو گفت چون تيره گردد هوا * فروزيدن شمع باشد روا

بر ما فرست آنك ما را گزيد * كه او درد و رنج فراوان كشيد

بشد قيصر و رنج و تشوير برد * بسى نيز بر خوى بد بر شمرد

بسوى كتايون فرستاد گنج * يكى افسر و سرخ ياقوت پنج

غلام و پرستار و رومى هزار * يكى طوق پر گوهر شاهوار

ز دينار رومى شتر وار پنج * يكى فيلسوفى نگهبان گنج

سليح و درم داد لشكرش را * همان نامداران كشورش را

هرانكس كه بود او ز تخم بزرگ * و گر تيغ زن نامدارى سترگ

بياراست خلعت سزاوارشان * بر افروخت پژمرده بازارشان

از اسپان تازى و برگستوان * ز خفتان و ز جامهء هندوان

ز ديبا و دينار و تاج و نگين * ز تخت و ز هر گونه ديباى چين

فرستاده نزديك گشتاسپ برد * يكايك بگنجور او بر شمرد

ابا اين بسى آفرين گستريد * بران كو زمان و زمين آفريد

كتايون چو آمد بنزديك شاه * غو كوس برخاست از بارگاه

سپه سوى ايران برفتن گرفت * هوا گرد اسپان نهفتن گرفت

چو قيصر دو منزل بيامد به راه * عنان تگاور بپيچيد شاه

بسوگند از آن مرز برگاشتش * به خواهش سوى روم بگذاشتش

و ز آن جايگه شد سوى روم باز * چو گشتاسپ شد سوى راه دراز

همى راند تا سوى ايران رسيد * بنزد دليران و شيران رسيد

چو بشنيد لهراسپ كامد زرير * برادرش گشتاسپ آن نرّه شير

پذيره شدش با همه مهتران * بزرگان ايران و نام آوران

چو ديد او پسر را ببر در گرفت * ز جور فلك دست بر سر گرفت

فرود آمد از باره گشتاسپ زود * به دو آفرين كرد و زارى نمود

ز ره چون بايوان شاهى شدند * چو خورشيد در برج ماهى شدند

به دو گفت لهراسپ كز من مبين * چنين بود راى جهان آفرين

نوشته چنين بود مگر بر سرت * كه پردخت ماند ز تو كشورت

به دو شادمان گشت لهراسپ شاه * مر او را نشاند از بر تخت و گاه

ببوسيد و تاجش بسر برنهاد * همى آفرين كرد با تاج ياد

به دو گفت گشتاسپ كاى شهريار * ابى تو مبيناد كس روزگار

چو مهتر كنى من ترا كهترم * بكوشم كه گرد ترا نسپرم

همه نيك بادا سر انجام تو * مبادا كه باشيم بىنام تو