شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٤٣

[ بردن زرير پيغام لهراسب به قيصر ]

چو بشنيد لهراسپ بگشاد چهر * بران مرد رومى بگسترد مهر

فراوان ورا برده و بدره داد * ز درگاه برگشت پيروز و شاد

به دو گفت كاكنون بقيصر بگوى * كه من با سپاه آمدم جنگجوى

[ بردن زرير پيغام لهراسب به قيصر ]

[ بردن زرير پيغام لهراسب به قيصر ]

پر انديشه بنشست لهراسپ دير * بفرمود تا پيش او شد زرير

به دو گفت كاين جز برادرت نيست * بدين چاره بشتاب و ايدر مه‌ايست

درنگ آورى كار گردد تباه * مياسا و اسپ درنگى مخواه

ببر تخت و بالا و زرّينه كفش * همان تاج با كاويانى درفش

من اين پادشاهى مر او را دهم * برين بر سرش بر سپاسى نهم

تو ز ايد برو تا حلب كينه جوى * سپه را جز از جنگ چيزى مگوى

زرير ستوده بلهراسپ گفت * كه اين راز بيرون كشيم از نهفت

گر اويست فرمان بر و مهترست * ورا هرك مهتر بود كهترست

بگفت اين و بر ساخت در حال كار * گزيده يكى لشكرى نامدار

نبيرهء بزرگان و آزادگان * ز كاوس و گودرز كشوادگان

ز تخم زرسپ آنك بودند نيز * چو بهرام شيراوژن و ريونيز

همى رفت هر مهترى با دو اسپ * فروز آن بكردار آذرگشسپ

نياسود كس تا بمرز حلب * جهان شد پر از جنگ و جوش و شغب

درفش همايون بر افراختند * سرا پرده و خيمه‌ها ساختند

زرير سپهبد سپه را بماند * به بهرام گردنكش و خود براند

بسان كسى كو پيامى برد * و گر نزد شاهى خرامى برد

از آن ويژگان پنج تن را ببرد * كه بودند با مغز و هشيار و گرد

چو نزديك درگاه قيصر رسيد * بدرگاه سالار بارش بديد

بدربر همه فرش ديبا كشيد * بيامد بقيصر بگفت آنچ ديد

بكاخ اندرون بود قيصر دژم * چو قالوس و گشتاسپ با او بهم

به دو آگهى داد سالار بار * كه آمد بدرگه زرير سوار

چو قيصر شنيد اين سخن بار داد * از آن آمدن گشت گشتاسپ شاد

زرير اندر آمد چو سرو بلند * نشست از بر تخت آن ارجمند

ز قيصر بپرسيد و پوزش گرفت * همان روميان را فروزش گرفت

به دو گفت قيصر فرخ زاد را * نپرسى ندارى بدل داد را

بقيصر چنين گفت فرّخ زرير * كه اين بنده از بندگى گشت سير

گريزان بيامد ز درگاه شاه * كنون يافت ايدر چنين پايگاه

چو گشتاسپ بشنيد پاسخ نداد * تو گفتى ز ايران نيامدش ياد

چو قيصر شنيد اين سخن زان جوان * پر انديشه شد مرد روشن روان

كه شايد بدن اين سخن كو بگفت * جز از راستى نيست اندر نهفت

به قيصر ز لهراسپ پيغام داد * كه گر دادگر سر نه پيچد ز داد

ازين پس نشستم برو مست و بس * بايران نمانيم بسيار كس

تو ز ايدر برو گو بياراى جنگ * سخن چون شنيدى نبايد درنگ