شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٤٢
[ نامه نگارى قيصر به لهراسب ]
چو آمد بنزديك شاه بزرگ * بديد آن در و بارگاه بزرگ
چو آگاهى آمد بسالار بار * خرامان بيامد بر شهريار
كه پير جهان ديده‌يى بر درست * همانا فرستادهء قيصرست
سوارست با او بسى نامدار * همى راه جويد بر شهريار
چو بشنيد بنشست بر تخت عاج * بسر بر نهاد آن دلافروز تاج
بزرگان ايران همه پيش تخت * نشستند شادان دل و نيكبخت
بفرمود تا پرده برداشتند * فرستاده را شاد بگذاشتند
چو آمد بنزديك تختش فراز * برو آفرين كرد و بردش نماز
پيام گرانمايه قيصر بداد * چنانچون ببايد بآيين و داد
غمى شد ز گفتار او شهريار * بر آشفت با گردش روزگار
گرانمايه جايى بياراستند * فرستاده را شاد بنشاستند
فرستاد زربفت گستردنى * ز پوشيدنى و هم از خوردنى
بران گونه بنواخت او را ببزم * تو گفتى كه نشنيد پيغام رزم
شب آمد پر انديشه پيچان بخفت * تو گفتى كه با درد و غم بود جفت
چو خورشيد بر تخت زرين نشست * شب تيره رخسار خود را ببست
بفرمود تا رفت پيشش زرير * سخن گفت هر گونه با شاه دير
بشبگير قالوس شد بار خواه * و را راه دادند نزديك شاه
ز بيگانه ايوان بپرداختند * فرستاده را پيش بنشاختند
به دو گفت لهراسپ كاى پر خرد * مبادا كه جان جز خرد پرورد
بپرسم ترا راست پاسخ گزار * اگر بخردى كام كژّى مخار
نبود اين هنرها بروم اندرون * بدى قيصر از پيش شاهان زبون
كنون او بهر كشورى باژ خواه * فرستاد و بر ماه بنهاد گاه
چو الياس را كو بمرز خزر * گوى بود با فرّ و پرخاشخر
بگيرد ببندد همى با سپاه * بدين باژ خواهش كه بنمود راه
فرستاده گفت اى سخنگوى شاه * بمرز خزر من شدم باژ خواه
به پيغمبرى رنج بردم بسى * نپرسيد زين باره هرگز كسى
و ليكن مرا شاه زان سان نواخت * كه گردن بگژّى نبايد فراخت
سوارى بنزديك او آمدست * كه از بيشه‌ها شير گيرد بدست
بمردان بخندد همى روز رزم * هم از جامهء مى بهنگام بزم
ببزم و برزم و بروز شكار * جهان بين نديدست چون او سوار
به دو داد پر مايه‌تر دخترش * كه بودى گرامى تر از افسرش
نشانى شدست او بروم اندرون * چو نر اژدها شد بچنگش زبون
يكى گرگ بد همچو پيلى بدشت * كه قيصر نيارست زان سو گذشت
بيفگند و دندان او را بكند * وزو كشور روم شد بىگزند
به دو گفت لهراسپ كاى راست گوى * كرا ماند اين مرد پرخاش جوى
چنين داد پاسخ كه بارى نخست * بچهره زريرست گويى درست
به بالا و ديدار و فرهنگ و راى * زرير دليرست گويى بجاى