شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٤٠

[ رزم گشتاسب با الياس و كشته شدن الياس ]

چنان دان كه الياس شير اوژن است * چو اسپ افگند پيل رويين تن است

اگر تاب دارى بجنگش بگوى * و گر نه مبر اندرين آب روى

اگر جنگ او را ندارى تو پاى * بسازيم با او يكى خوب راى

به خوبى ز ره باز گردانمش * سخن با هزينه بر افشانمش

به دو گفت گشتاسپ كين جست و جوى * چرا بايد و چيست اين گفت و گوى

چو من باره اندر جهانم به خاك * ندارم ز مرز خزر هيچ باك

و ليكن نبايد كه روز نبرد * ز ميرين و اهرن بود ياد كرد

كه ايشان برزم اندر از دشمنى * برآرند كژّى و اهرمنى

چو لشكر بيايد ز مرز خزر * نگهبان من باش با يك پسر

بنيروى پيروز گر يك خداى * چو من با سپاه اندر آيم ز جاى

نه الياس مانم نه با او سپاه * نه چندان بزرگى و تخت و كلاه

كمربند گيرمش و ز پشت زين * بابر اندر آرم زنم بر زمين

دگر روز چون بر دميد آفتاب * چو زرين سپر مى نمود اندر آب

ز سوى خزر ناى رويين بخاست * همى گرد بر شد سوى چرخ راست

سر افراز قيصر بگشتاسپ گفت * كه اكنون جدا كن سپاه از نهفت

بگفت اين و لشكر به بيرون كشيد * گوان و يلان را بهامون كشيد

همى گشت با گرزهء گاوسار * چو سرو بلند از بر كوهسار

همى جست بر دشت جاى نبرد * ز هامون بابر اندر آورد گرد

چو الياس ديد آن بر ويال اوى * چنان گردش چنگ و گوپال اوى

سوارى فرستاد نزديك اوى * كه بفريبد آن راى تاريك اوى

بيامد به دو گفت كاى سر فراز * ز قيصر بدين گونه سر كم فراز

كزين لشكر اكنون سوارش توى * بهارش توى نامدارش توى

بيك سو گراى از ميان دو صف * چه دارى چنين بر لب آورده كف

كه الياس شير است روز نبرد * پذيره در آيد سبك تر ز گرد

اگر هديه خواهى ورا گنج هست * مساى از پى چيز با رنج دست

ز گيتى گزين كن يكى بهره‌يى * تو باشى بران بهره در شهره‌يى

همت يار باشم همت كهترم * كه هرگز ز پيمان تو نگذرم

به دو گفت گشتاسپ كاين سرد گشت * سخنها ز اندازه اندر گذشت

تو كردى بدين داورى دست پيش * كنون بازگشتى ز گفتار خويش

سخن گفتن اكنون نبايد به كار * گه جنگ و آويزش كارزار

فرستاده برگشت و آمد چو باد * همى كرد پاسخ بالياس ياد

[ رزم گشتاسب با الياس و كشته شدن الياس ]

[ رزم گشتاسب با الياس و كشته شدن الياس ]

چو خورشيد شد بر سر كوه زرد * نماند آن زمان روزگار نبرد

شب آمد يكى پردهء آبنوس * بپوشيد بر چهرهء سندروس

چو خورشيد از آن كوشش آگاه شد * ز برج كمان بر سر گاه شد

ببد چشمهء روز چون سندروس * ز هر سو بر آمد دم ناى و كوس

چكاچاك برخاست از هر دو روى * ز خون شد همه رزمگه جوى جوى