شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٤

[ آمدن زال به نزد مهراب كابلى ]

[ سوى كشور هندوان كرد راى * سوى كابل و دنبر و مرغ و ماى ]

[ بهر جايگاهى بياراستى * مى و رود و رامشگران خواستى ]

[ گشاده در گنج و افگنده رنج * بر آيين و رسم سراى سپنج ]

ز زابل بكابل رسيد آن زمان * گرازان و خندان و دل شادمان

يكى پادشا بود مهراب نام * زبردست با گنج و گسترده كام

[ به بالا بكردار آزاده سرو * برخ چون بهار و برفتن تذرو ]

[ دل بخردان داشت و مغز ردان * دو كتف يلان و هش موبدان ]

ز ضحاك تازى گهر داشتى * بكابل همه بوم و بر داشتى

همى داد هر سال مر سام ساو * كه با او برزمش نبود ايچ تاو

چو آگه شد از كار دستان سام * ز كابل بيامد بهنگام بام

ابا گنج و اسپان آراسته * غلامان و هر گونهء خواسته

ز دينار و ياقوت و مشك و عبير * ز ديباى زربفت و چينى حرير

يكى تاج با گوهر شاهوار * يكى طوق زرّين زبرجدنگار

چو آمد بدستان سام آگهى * كه مهراب آمد بدين فرّهى

پذيره شدش زال و بنواختش * بآيين يكى پايگه ساختش

سوى تخت پيروزه باز آمدند * گشاده دل و بزم ساز آمدند

يكى پهلوانى نهادند خوان * نشستند بر خوان با فرخان

گسارندهء مى مىآورد و جام * نگه كرد مهراب را پور سام

خوش آمد هماناش ديدار او * دلش تيزتر گشت در كار او

چو مهراب برخاست از خوان زال * نگه كرد زال اندر آن برز و يال

[ چنين گفت با مهتران زال زر * كه زيبنده‌تر زين كه بندد كمر ]

يكى نامدار از ميان مهان * چنين گفت كاى پهلوان جهان

پس پردهء او يكى دخترست * كه رويش ز خورشيد روشن ترست

ز سر تا به پايش بكردار عاج * برخ چون بهشت و به بالا چو ساج

بران سفت سيمينش مشكين كمند * سرش گشته چون حلقهء پاىبند

رخانش چو گلنار و لب ناردان * ز سيمين برش رسته دو ناروان

دو چشمش بسان دو نرگس بباغ * مژه تيرگى برده از پرّ زاغ

دو ابرو بسان كمان طراز * برو توز پوشيده از مشك ناز

بهشتيست سرتاسر آراسته * پر آرايش و رامش و خواسته

بر آورد مر زال را دل به جوش * چنان شد كزو رفت آرام و هوش

شب آمد پر انديشه بنشست زال * بناديده برگشت بىخورد و هال

[ چو زد بر سر كوه بر تيغ شيد * چو ياقوت شد روى گيتى سپيد ]

[ در بار بگشاد دستان سام * برفتند گردان بزرّين نيام ]

[ در پهلوان را بياراستند * چو بالاى پر مايگان خواستند ]

[ برون رفت مهراب كابل خداى * سوى خيمهء زال زابل خداى ]

[ چو آمد به نزديكى بارگاه * خروش آمد از در كه بگشاى راه ]

[ بر پهلوان اندرون رفت گو * بسان درختى پر از بار نو ]