شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٣٩

[ نامهء قيصر به الياس و باژخواستن از او ]

بسى آفرين كرد فرزند را * مران پاك دامن خردمند را

به دو گفت قيصر كه اى ماهروى * گزيدى تو اندر خور خويش شوى

همه دوده را سر بر افراختى * برين نيكبختى كه تو ساختى

بپرسش به دو گفت زانباز خويش * مگر بر تو پيدا كند راز خويش

كه آرام و شهر و نژادش كجاست * بگويد مگر مر ترا گفت راست

چنين داد پاسخ كه پرسيدمش * نه بر دامن راستى ديدمش

نگويد همى پيش من راز خويش * نهان دارد از هر كس آواز خويش

گمانم كه هست از نژاد بزرگ * كه پرخاش جويست و گرد سترگ

[ ز هر چش بپرسم نگويد تمام * فرخ زاد گويد كه هستم بنام ]

و ز ان جايگه سوى ايوان گذشت * سپهر اندرين نيز چندى بگشت

چو گشتاسپ برخاست از بامداد * سر پر خرد سوى قيصر نهاد

چو قيصر ورا ديد خامش بماند * بران نامور پيشگاهش نشاند

كمر خواست از گنج و انگشترى * يكى نامور افسرى مهترى

ببوسيد و پس بر سر او نهاد * ز كار گذشته بسى كرد ياد

چنين گفت با هرك بد يادگير * كه بيدار باشيد برنا و پير

فرخ زاد را جمله فرمان بريد * ز گفتار و كردار او نگذريد

[ از آن آگهى شد بهر كشورى * بهر پادشاهى و هر مهترى ]

[ نامهء قيصر به الياس و باژخواستن از او ]

[ نامهء قيصر به الياس و باژخواستن از او ]

بقيصر خزر بود نزديكتر * وزيشان بدش روز تاريك تر

بمرز خزر مهتر الياس بود * كه پور جهاندار مهراس بود

بالياس قيصر يكى نامه كرد * تو گفتى كه خون بر سر خامه كرد

كه چندين بافسوس خوردى خزر * كنون روز آسايش آمد بسر

اگر ساو و باژست و گنج گران * گروگان از آن مرز چندى سران

و گر نه فرخ زاد چون پيل مست * بيايد كند كشورت را چو دست

چو الياس بر خواند آن نامه را * بزهر آب در زد سر خامه را

چنين داد پاسخ كه چندين هنر * نبودى بروم اندرون سر بسر

اگر من نخواهم همى باژ روم * شما شاد باشيد زان مرز و بوم

چنين دل گرفتيد از يك سوار * كه نزد شما يافت او زينهار

چنان دان كه او دام آهرمنست * و گر كوه آهن همان يك تنست

تو او را بدين جنگ رنجه مكن * كه من بين درازى نمانم سخن

سخن چون بميرين و اهرن رسيد * ز الياس و آن دام كو گستريد

فرستاده ميرين بقيصر پيام * كه اين اژدها نيست كايد بدام

نه گرگست كز چاره بىجان شود * ز آلودن زهر پيچان شود

چو الياس در جنگ خشم آورد * جهانجوى را خون به چشم آورد

نگه كن كاين سر افراز مرد * ازو چند پيچد بدشت نبرد

غمى گشت قيصر ز گفتارشان * چو بشنيد زان گونه بازارشان

فرخ زاد را گفت پر مايه‌اى * همى روم را همچو پيرايه‌اى