شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٣٧

[ هنر نمودن گشتاسب در ميدان ]

چو آواز او آن دو گردن فراز * شنيدند و بردند پيشش نماز

بگشتاسپ گفتند كاى نرّه شير * كه چون تو نزايد ز مادر دلير

بياورد اهرن بسى خواسته * گرانمايه اسپان آراسته

يكى تيغ برداشت و يك باره جنگ * كمانى و سه چوبه تير خدنگ

بهيشوى داد آن دگر هرچ بود * ز دينار و ز جامهء نابسود

چنين گفت گشتاسپ با سركشان * كزين كس نبايد كه دارد نشان

نه از من كه نر اژدها ديده‌ام * گر آواز آن گرگ بشنيده‌ام

و زان جايگه شاد و خرم برفت * بسوى كتايون خراميد تفت

[ بشد اهرن و گاو گردون ببرد * تن اژدها كهتران را سپرد ]

[ كه اين را بدرگاه قيصر بريد * به پيش بزرگان لشكر بريد ]

[ خود از پيش گاوان و گردون برفت * بنزديك قيصر خراميد تفت ]

بروم اندرون آگهى يافتند * جهان ديدگان پيش بشتافتند

چو گاو اندر آمد به هامون ز كوه * خروشى بد اندر ميان گروه

از آن زخم و آن اژدهاى دژم * كزان بود بر گاو گردون ستم

همى آمد از چرخ بانگ چكاو * تو گفتى ندارد تن گاو تاو

هر آن كس كه آن زخم شمشير ديد * خروشيدن گاو گردون شنيد

همى گفت كاين خنجر اهرنست * و گر زخم شيراوژن آهرمنست

همانگاه قيصر ز ايوان براند * بزرگان و فرزانگان را بخواند

بران اژدها بر يكى جشن كرد * ز شبگير تا شد جهان لاژورد

چو خورشيد بنهاد بر چرخ تاج * بكردار زر آب شد روى عاج

فرستاد قيصر سقف را بخواند * بپرسيد و بر تخت زرّين نشاند

ز بطريق و ز جاثليقان شهر * هر آن كس كش از مردمى بود بهر

بپيش سكوبا شدند انجمن * جهان ديده با قيصر و راى زن

باهرن سپردند پس دخترش * بدستورى مهربان مادرش

ز ايوان چو مردم پراكنده شد * دل نامور زان سخن زنده شد

چنين گفت كامروز روز منست * بلند آسمان دلافروز منست

كه كس چون دو داماد من در جهان * نبينند بيش از كهان و مهان

نوشتند نامه بهر مهترى * كجا داشتى تخت گر افسرى

كه نر اژدها با سر افراز گرگ * تبه شد بدست دو مرد سترگ

[ هنر نمودن گشتاسب در ميدان ]

[ هنر نمودن گشتاسب در ميدان ]

يكى منظرى پيش ايوان خويش * بر آورده چون تخت رخشان خويش

بميدان شدندى دو داماد اوى * بياراستندى دل شاد اوى

بتير و بچوگان و زخم سنان * بهر دانشى گرد كرده عنان

همى تاختندى چپ و دست راست * كه گفتى سوارى بديشان سزاست

چنين تا بر آمد بدين روزگار * بيامد كتايون آموزگار

بگشتاسپ گفت اى نشسته دژم * چه دارى ز انديشه دل را بغم

بروم از بزرگان دو مهتر بدند * كه با تاج و با گنج و افسر بدند