شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٣٦

[ كشتن گشتاسب ، اژدها را و دادن قيصر دختر خود را به اهرن ]

بدين زور و بالا و اين دستبرد * ندانيم همتاى تو هيچ گرد

به دو گفت رو خنجرى كن دراز * ازو دسته بالاش چون پنج باز

ز هر سوش برسان دندان مار * سنانى برو بسته برسان خار

همى آب داده بزهر و به خون * بتيزى چو الماس و رنگ آبگون

يكى باره و گبر و برگستوان * پرند آورى جامهء هندوان

بفرمان يزدان پيروز بخت * نگون اندر آويزمش بر درخت

[ كشتن گشتاسب ، اژدها را و دادن قيصر دختر خود را به اهرن ]

[ كشتن گشتاسب ، اژدها را و دادن قيصر دختر خود را به اهرن ]

بشد اهرن و هرچ گشتاسپ خواست * بياورد چون كارها گشت راست

ز دريا بزين اندر آورد پاى * برفتند يارانش با او ز جاى

چو هيشوى كوه سقيلا بديد * بانگشت بنمود و خود را كشيد

خود و اهرن از جاى گشتند باز * چو خورشيد برزد سنان از فراز

جهانجوى بر پيش آن كوه بود * كه آرام آن مار نستوه بود

چو آن اژدها برز او را بديد * بدم سوى خويشش همى دركشيد

چو از پيش زين اندر آويخت ترگ * برو تير باريد همچون تگرگ

چو تنگ اندر آمد بران اژدها * همى جُست مرد جوان زو رها

سبك خنجر اندر دهانش نهاد * ز دادار نيكى دهش كرد ياد

بزد تيز دندان بدان خنجرش * همه تيغها شد بكام اندرش

بزهر و به خون كوه يك سر بشست * همى ريخت زو زهر تا گشت سست

بشمشير برد آن زمان دست شير * بزد بر سر اژدهاى دلير

همى ريخت مغزش بران سنگ سخت * ز باره در آمد گو نيكبخت

بكند از دهانش دو دندان نخست * پس آنگه بيامد سر و تن بشست

خروشان بغلتيد بر خاك بر * به پيش خداوند پيروزگر

كجا داد آن دستگاه بزرگ * بران گرگ و آن اژدهاى سترگ

همى گفت لهراسپ و فرخ زرير * شدند از تن و جان گشتاسپ سير

بروشن روان و دل و زور و تاب * همانا نبينند ما را بخواب

بجز رنج و سختى نبينم ز دهر * پراكنده بر جاى ترياك زهر

مگر زندگانى دهد كردگار * كه بينم يكى روى آن شهريار

دگر چهر فرخ برادر زرير * بگويم كه گشتم من از تاج سير

بگويم كه بر من چه آمد ز بخت * همى تخت جستم كه گم گشت تخت

پر از آب رخ بارگى بر نشست * همان خنجر آب داده بدست

چو نزديك هيشوى و اهرن رسيد * همه ياد كرد آن شگفتى كه ديد

باهرن چنين گفت كان اژدها * بدين خنجر تيز شد بىبها

شما از دم اژدهاى بزرگ * پر از بيم گشتيد از كار گرگ

مرا كارزار دلاور سران * سر افراز با گرزهاى گران

بسى تيز آيد ز جنگ نهنگ * كه از ژرف دريا برآيد بجنگ

چنين اژدها من بسى ديده‌ام * كه از رزم او سر نپيچيده‌ام

شنيدند هيشوى و اهرن سخن * از آن نو بگفتار دانش كهن