شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٣٥

[ به زن خواستن اهرن ، دختر سوم شاه را ]

چو قرطاس را جامهء خامه كرد * بهيشوى ميرين يكى نامه كرد

كه اهرن كه دارد ز قيصر نژاد * جهانجوى با گنج و با تخت و داد

بخواهد ز قيصر همى دخترى * كه ماندست از دختران كهترى

همى اژدها دام اهرن كند * بكوشد كزان بد نشان تن كند

بيامد بنزديك من چاره جوى * گذشته سخنها گشادم بدوى

از آن گرگ و آن رزم ديده سوار * بگفتم همه هرچ آمد به كار

چنان هم كه كار مرا كرد خوب * كند بىگمان كار اين مرد خوب

دو تن را بدين مرز مهتر كند * چو خورشيد را بر سر افسر كند

بيامد دوان اهرن چاره جوى * بنزديك هيشوى بنهاد روى

چو اهرن بنزديك دريا رسيد * جهانجوى هيشوى پيشش دويد

ازو بستد آن نامهء دلپسند * برو آفرين كرد و بگشاد بند

به دو گفت هيشوى كاى راد مرد * بيايد كنون او بكردار گرد

يكى نامدارى غريب و جوان * فدى كرد بر پيش ميرين روان

كنون چون كند رزم نر اژدها * بچاره نيابد مگر زو رها

مرا گفتن و كار بر دست اوست * سخن گفتن نيك هر جا نكوست

تو امشب بدين ميزبان راى كن * بنه شمع و دريا دل آراى كن

كه فردا بيامد گو نامجوى * بگويم به دو هرچ گويى بگوى

بشمع آب دريا بياراستند * خورشها بخوردند و مىخواستند

چنين تا سپيده ز ياقوت زرد * بزد شيد بر شيشهء لاژورد

پديد آمد از دشت گرد سوار * ز دورش بديد اهرن نامدار

چو تنگ اندر آمد پياده دوان * پذيره شدش مرد روشن روان

فرود آمد از باره جنگى سوار * مى و خوردنى خواست از نامدار

يكى تيز بگشاد هيشوى لب * كه شادان بدى نامور روز و شب

نگه كن بدين مرد قيصر نژاد * كه گردون گردان به دو گشت شاد

هم از تخمهء قيصرانست نيز * همش فرّ و نام و همش گنج و چيز

بدامادى قيصر آمدش راى * همى خواهد اندر سخن رهنماى

چنو نيست مر قيصران را همال * جوانيست با فرّ و با برز و يال

ازو خواست يك بار و پاسخ شنيد * كنون چارهء ديگر آمد پديد

همى گويدش اژدها گير باش * گر از خويشى قيصر آژير باش

به پيش گرانمايگان روز و شب * بجز نام ميرين نراند بلب

هر آن كس كه باشند زيباى بخت * بخواهد كه ماند به دو تاج و تخت

يكى برز كوهست از ايدر نه دور * همه جاى خوردن گه كام و سور

يكى اژدها بر سر تيغ كوه * شده مردم روم زو در ستوه

همى ز آسمان كرگس اندر كشد * ز دريا نهنگ دژم بركشد

همى دود زهرش بسوزد زمين * نخواند برين مرز و بوم آفرين

گر آن كشته آيد بدست تو بر * شگفتى شوى در جهان سر بسر

ازو ياورت پاك يزدان بود * بكام تو خورشيد گردان بود