شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٣٤

[ به زن خواستن اهرن ، دختر سوم شاه را ]

[ به زن خواستن اهرن ، دختر سوم شاه را ]

[ به زن خواستن اهرن ، دختر سوم شاه را ]

ز ميرين يكى بود كهتر بسال * ز گردان رومى بر آورده يال

گوى برمنش نام او اهرنا * ز تخم بزرگان رويين تنا

فرستاد نزديك قيصر پيام * كه دانى كه ما را نژادست و نام

ز ميرين بهر گوهرى بگذرم * بتيغ و بگنج درم برترم

به من ده كنون دختر كهترت * به من تازه كن لشكر و افسرت

چنين داد پاسخ كه پيمان من * شنيدى مگر با جهانبان من

كه داماد نگزيند اين دخترم * ز راه نياكان خود نگذرم

چو ميرين يكى كار بايدت كرد * از آن پس تو باشى ورا هم نبرد

بكوه سقيلا يكى اژدهاست * كه كشور همه پاك ازو در بلاست

اگر كم كنى اژدها را ز روم * سپارم ترا دختر و گنج و بوم

كه همتاى آن گرگ شير اوژنست * دمش زهر و او دام آهرمنست

چنين داد پاسخ كه فرمان كنم * بدين آرزو جان گروگان كنم

ز نزديك قيصر بيامد برون * دلش زان سخن گفته جان پر ز خون

بياران چنين گفت كان زخم گرگ * نبد جز بشمشير مردى سترگ

ز ميرين كى آيد چنين كار كرد * نداند همى قيصر از مرد مرد

شوم زو بپرسم بگويد مگر * سخن با من از بىپىِ چاره گر

بشد تا بايوان ميرين چو گرد * پرستنده‌يى رفت و آواز كرد

نشستنگهى داشت ميرين كه ماه * بگردون ندارد چنان جايگاه

جهانجوى با گبر كنداورى * يكى افسرى بر سرش قيصرى

پرستنده گفت اهرن پيل تن * بيامد بدر با يكى انجمن

نشستنگهى ساخت شايسته تر * برفت آنك بودند بايسته تر

بايوان ميرين نماندند كس * دو مهتر نشستند بر تخت بس

چو ميرين بديدش ببر در گرفت * بپرسيدن مهتر اندر گرفت

به دو گفت اهرن كه با من بگوى * ز هر چت بپرسم بهانه مجوى

مرا آرزو دختر قيصرست * كجا روم را سر بسر افسرست

بگفتيم و پاسخ چنين داد باز * كه در كوه با اژدها رزم ساز

اگر باز گويى تو آن كار گرگ * بوى مر مرا رهنماى بزرگ

چو بشنيد ميرين ز اهرن سخن * بپژمرد و انديشه افگند بن

كه گر كار آن نامدار جهان * باهرن بگويم نماند نهان

سر مايهء مردمى راستيست * ز تارى و كژّى ببايد گريست

بگويم مگر كان نبرده سوار * نهد اژدها را سر اندر كنار

چو اهرن بود مر مرا يار و پشت * ندارد مگر باد دشمن بمشت

برآريم گرد از سر آن سوار * نهان ماند اين كار يك روزگار

باهرن چنين گفت كز كار گرگ * بگويم چو سوگند يابم بزرگ

كه اين كار هرگز بروز و بشب * نگويى ندارى گشاده دو لب

بخورد اهرن آن سخت سوگند اوى * بپذرفت سرتاسر آن بند اوى