شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٣٢

[ كشتن گشتاسب گرگ را ]

همى كند روى زمين را بچنگ * نه بر گونهء شير و چنگ پلنگ

چو گشتاسپ آن اژدها را بديد * كمان را بزه كرد و اندر كشيد

چو باد از برش تير باران گرفت * كمان را چو ابر بهاران گرفت

دد از تير گشتاسپى خسته شد * دليريش با درد پيوسته شد

بياسود و برخاست از جاى گرگ * بيامد بسان هيون سترگ

سرو چون گوزنان بپيش اندرون * تن از زخم پر درد و دل پر ز خون

چو نزديك اسپ اندر آمد ز راه * سرونى بزد بر سرين سياه

كه از خايه تا ناف او بردريد * جهانجوى تيغ از ميان بركشيد

پياده بزد بر ميان سرش * به دو نيم شد پشت و يال و برش

بيامد به پيش خداوند دد * خداوند هر دانش و نيك و بد

همى آفرين خواند بر كردگار * كه اى آفرينندهء روزگار

توى راه گم كرده را رهنماى * توى برترِ برترين يك خداى

همه كام و پيروزى از كام تست * همه فرّ و دانايى از نام تست

چو برگشت از جايگاه نماز * بكند آن دو دندان كه بودش دراز

و ز ان بيشه تنها سر اندر كشيد * همى رفت تا پيش دريا رسيد

بر آب هيشوى و ميرين به درد * نشسته زبانها پر از ياد كرد

سخنشان ز گشتاسپ بود و ز گرگ * كه زارا سوار دلير و سترگ

كه اكنون برزمى بزرگ اندرست * دريده بچنگال گرگ اندرست

چو گشتاسپ آمد پياده پديد * پر از خون و رخ چون گل شنبليد

چو ديدندش از جاى برخاستند * بزارى خروشيدن آراستند

بزارى گرفتندش اندر كنار * ز خان زرد و مژگان چو ابر بهار

كه چون بود با گرگ پيكار تو * دل ما پر از خون بد از كار تو

به دو گفت گشتاسپ كاى نيك راى * بروم اندرون نيست بيم از خداى

بران سان يكى اژدهاى دلير * بكشور بمانند تا سال دير

برآيد جهانى شود زو هلاك * چه قيصر مر او را چه يك مشت خاك

بشمشير سلمش زدم به دو نيم * سر آمد شما را همه ترس و بيم

شويد آن شگفتى ببينيد گرم * كزان بيشتر كس نديدست چرم

يكى ژنده پيلست گويى به پوست * همه بيشه بالا و پهناى اوست

بران بيشه رفتند هر دو دوان * ز گفتار او شاد و روشن روان

بديدند گرگى به بالاى پيل * بچنگال شيران و همرنگ نيل

به دو زخم كرده ز سر تا بپاى * دو شيرست گويى فتاده بجاى

چو ديدند كردند زو آفرين * بران فرّمند آفتاب زمين

دلى شاد زان بيشه باز آمدند * بر شير جنگى فراز آمدند

بسى هديه آورد ميرين برش * بران سان كه بد مرد را در خورش

بجز ديگر اسپى نپذيرفت ز وى * و ز انجا سوى خانه بنهاد روى

چو آمد ز دريا بآرام خويش * كتايون بينا دلش رفت پيش

به دو گفت جوشن كجا يافتى * كز ايدر به نخچير بشتافتى