شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٣١

[ كشتن گشتاسب گرگ را ]

سروهاش چون آبنوسى فرسپ * چو خشم آورد بگذرد بر دو اسپ

از ايدر بسى نامور قيصران * برفتند با گرزهاى گران

از آن بيشه ناكام باز آمدند * پر از ننگ و تن پر گداز آمدند

به دو گفت گشتاسپ كان تيغ سلم * بياريد و اسپى سرافراز گرم

همى اژدها خوانم اين را نه گرگ * تو گرگى مدان از هيونى بزرگ

چو بشنيد ميرين زانجا برفت * سوى خانهء خويش تازيد تفت

ز آخُر گزين كرد اسپى سياه * گرانمايه خفتان و رومى كلاه

همان مايه‌ور تيغ الماس‌گون * كه سلم آب دادش بزهر و به خون

بسى هديه بگزيد با آن ز گنج * ز ياقوت و گوهر همه پنج پنج

چو خورشيد پيراهن قيرگون * بدرّيد و آمد ز پرده برون

جهانجوى ميرين ز ايوان برفت * بيامد بنزديك هيشوى تفت

ز نخچير گشتاسپ زانسو كشيد * نگه كرد هيشوى و او را بديد

از آن اسپ و شمشير و خيره شدند * چو نزديك تر شد پذيره شدند

چو گشتاسپ آن هديها بنگريد * همان اسپ و تيغ از ميان برگزيد

دگر چيز بخشيد هيشوى را * بياراست جان جهانجوى را

بپوشيد گشتاسپ خفتان چو گرد * به زير اندر آورد اسپ نبرد

بزه بر كمان و ببازو كمند * سوارى سرافراز و اسپى بلند

همى رفت هيشوى با او به راه * جهانجوى ميرين فرياد خواه

چنين تا لب بيشهء فاسقون * برفتند پيچان و دل پر ز خون

[ كشتن گشتاسب گرگ را ]

[ كشتن گشتاسب گرگ را ]

چو نزديك شد بيشه و جاى گرگ * بپيچيد ميرين و مرد سترگ

بگشتاسپ بنمود بانگشت راست * كه آن اژدها را نشيمن كجاست

وزو بازگشتند هر دو به درد * پر از خون دل و ديده پر آب زرد

چنين گفت هيشوى كان سر فراز * دليرست و دانا و هم رزمساز

بترسم بروبر ز چنگال گرگ * كه گردد تباه اين جوان سترگ

چو گشتاسپ نزديك آن بيشه شد * دل رزمسازش پر انديشه شد

فرود آمد از بارهء سرفراز * به پيش جهاندار و بردش نماز

همى گفت ايا پاك پروردگار * فروزندهء گردش روزگار

تو باشى بدين بد مرا دستگير * ببخشاى بر جان لهراسپ پير

كه گر بر من اين اژدهاى بزرگ * كه خواند و را ناخردمند گرگ

شود پادشا چون پدر بشنود * خروشان شود زان سپس نغنود

بماند پر از درد چون بيهشان * بهر كس خروشان و جويا نشان

اگر من شوم زين بد دد ستوه * بپوشم سر از شرم پيش گروه

بگفت اين و بر بارگى بر نشست * خروشان و جوشان و تيغى بدست

كمانى بزه بر ببازو درون * همى رفت بيدار دل پر ز خون

ز ره چون بتنگ اندر آمد سوار * بغريد برسان ابر بهار

چو گرگ از در بيشه او را بديد * خروشى بابر سيه بركشيد