شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٢٦

[ بردن دهگانى ، گشتاسب را در خانهء خويش ]

چو بشنيد گشتاسپ غمگين برفت * ره ساربانان قيصر گرفت

يكى آفرين كرد بر ساربان * كه پيروز بادى و روشن روان

خردمند چون روى گشتاسپ ديد * پذيره شد و جايگاهش گزيد

سبك باز گسترد گستردنى * بياورد چيزى كه بد خوردنى

چنين گفت گشتاسپ با ساروان * كه اى مرد بيدار و روشن روان

مرا ده يكى كاروانى شتر * چو راى آيدت مزد ما هم ببر

به دو ساربان گفت كاى شير مرد * نزيبد ترا هرگز اين كار كرد

به چيزى كه ما راست چون سر كنى * به آيد گر آهنگ قيصر كنى

ترا بىنيازى دهد زين سخن * جز آهنگ درگاه قيصر مكن

و گر گم شدت راه دارم هيون * پسنديده و مردم رهنمون

برو آفرين كرد و برگشت ز وى * پر از غم سوى شهر بنهاد روى

شد آن دردها بر دلش بر گران * بيامد ببازار آهنگران

يكى نامور بود بوراب نام * پسنديده آهنگرى شاد كام

همى ساختى نعل اسپان شاه * بر قيصر او را بدى پايگاه

ورا يار و شاگرد بود سى و پنج * ز پتك و ز آهن رسيده برنج

بدكّانش بنشست گشتاسپ دير * شد آن پيشه كار از نشستنش سير

به دو گفت آهنگر اى نيكخوى * چه دارى بدكّان ما آرزوى

چنين داد پاسخ كه اى نيك بخت * نپيچم سر از پتك و ز كار سخت

مرا گر بدارى تو يارى كنم * برين پتك و سندان سوارى كنم

چو بشنيد بوراب زو داستان * بيارىء او گشت همداستان

گرانمايه گويى به آتش بتافت * چو شد تافته سوى سندان شتافت

بگشتاسپ دادند پتكى گران * برو انجمن گشته آهنگران

بزد پتك و بشكست سندان و گوى * ازو گشت بازار پر گفت و گوى

بترسيد بوراب و گفت اى جوان * به زخم تو آهن ندارد توان

نه پتك و نه آتش نه سندان نه دم * چو بشنيد گشتاسپ زان شد دژم

بينداخت پتك و بشد گرسنه * نه روى خورش بد نه جاى بنه

نماند بكس روز سختى نه رنج * نه آسانى و شادمانى نه گنج

بد و نيك بر ما همى بگذرد * نباشد دژم هر كه دارد خرد

همى بود گشتاسپ دل مستمند * خروشان و جوشان ز چرخ بلند

نيامد ز گيتيش جز زهر بهر * يكى روستا ديد نزديك شهر

درخت و گل و آبهاى روان * نشستنگه شاد مرد جوان

درختى گشن سايه بر پيش آب * نهان گشته زو چشمهء آفتاب

بران سايه بنشست مرد جوان * پر از درد پيچان و تيره روان

همى گفت كاى داور كردگار * غم آمد مرا بهره زين روزگار

نبينم همى اختر خويش بد * ندانم چرا بر سرم بد رسد

يكى نامور زان پسنديده ده * گذر كرد بر وى كه او بود مه