شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٢٥

[ رسيدن گشتاسب به روم ]

برفتند و نوميد باز آمدند * كه با اختر دير ساز آمدند

نكوهش از ان بهر لهراسپ بود * غم و رنج تن بهر گشتاسپ بود

[ رسيدن گشتاسب به روم ]

[ رسيدن گشتاسب به روم ]

چو گشتاسپ نزديك دريا رسيد * پياده شد و باژ خواهش بديد

يكى پير سر بود هيشوى نام * جوانمرد و بيدار و با راى و كام

برو آفرين كرد گشتاسپ و گفت * كه با جان پاكت خرد باد جفت

از ايران يكى نامدارم دبير * خردمند و روشن دل و ياد گير

بكشتى برين آب اگر بگذرم * سپاسى نهى جاودان بر سرم

چنين گفت شايسته‌اى تاج را * و يا جوشن و تيغ و تاراج را

كنون راز بگشاى و با من بگوى * ازين سان به دريا گذشتن مجوى

مرا هديه بايد اگر گفت راست * ترا راى و راه دبيرى كجاست

ز هيشوى بشنيد گشتاسپ گفت * كه از تو مرا نيست چيزى نهفت

ز من هر چه خواهى ندارم دريغ * ازين افسر و مُهر و دينار و تيغ

ز دينار لختى بهيشوى داد * از ان هديه شد مرد گيرنده شاد

ز كشتى سبك بادبان بركشيد * جهانجوى را سوى قيصر كشيد

يكى شارستان بد بروم اندرون * سه فرسنگ پهناى شهرش فزون

بر آوردهء سلم جاى بزرگ * نشستنگه قيصران سترگ

چو گشتاسپ آمد بدان شارستان * همى جست جاى يكى كارستان

همى گشت يك هفته بر گرد روم * همى كار جست اندر آباد بوم

چو چيزى كه بودش بخورد و بداد * همى رفت ناشاد و دل پر ز باد

چو در شهر آباد چندى بگشت * ز ايوان بديوان قيصر گذشت

باسقف چنين گفت كاى دستگير * ز ايران يكى نامجويم دبير

بدين كار باشم ترا يارمند * ز ديوان كنم هرچ آيد پسند

دبيران كه بودند در بارگاه * همى كرد هر يك بديگر نگاه

كزين كلك پولاد گريان شود * همان روى قرطاس بريان شود

يكى باره بايد بزيرش بلند * ببازو كمان و بزين بر كمند

بآواز گفتند ما را دبير * زيانست پيش آمدن ناگزير

چو بشنيد گشتاسپ دل پر ز درد * ز ديوان بيامد دو رخساره زرد

يكى باد سرد از جگر بركشيد * بنزديك چوپان قيصر رسيد

جوانمرد را نام نستاو بود * دلير و هشيوار و با تاو بود

بنزديك نستاو چون شد فراز * برو آفرين كرد و بردش نماز

نگه كرد چوپان و بنواختش * به نزديكى خويش بنشاختش

چه مردى به دو گفت با من بگوى * كه هم شاه شاخى و هم نامجوى

چنين داد پاسخ كه اى نامدار * يكى كرّه تازم دلير و سوار

مرا گر نوازى به كار آيمت * برنج و ببد نيز يار آيمت

به دو گفت نستاو زين در بگرد * تو ايدر غريبى و بىپاى مرد

بيابان و دريا و اسپان يله * بنا آشنا چون سپارم گله