شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٢٤

[ رفتن گشتاسب به سوى روم ]

جهانجوى روى پدر ديد باز * فرود آمد از باره بردش نماز

ورا تنگ لهراسپ در بر گرفت * بدان پوزش آرايش اندر گرفت

كه تاج تو تاج سر ماه باد * ز تو ديو را دست كوتاه باد

كه هرگز نياموزدت راه بد * چو دستور بد بر در شاه بد

ز شاهى مرا نام تاجست و تخت * ترا مهر و فرمان و پيمان و بخت

و را گفت گشتاسپ كاى شهريار * منم بر درت بر يكى پيش كار

اگر كم كنى جاه فرمان كنم * به پيمان روان را گروگان كنم

بزرگان برفتند با او به راه * گرازان و پويان و بايوان شاه

بياراست ايوان گوهر نگار * نهادند خوان و مى خوشگوار

يكى جشن كردند كز چرخ ماه * ستاره بباريد بر جشنگاه

چنان بد ز مستى كه هر مهترى * برفتند بر سر ز زر افسرى

بكاوسيان بود لهراسپ شاد * هميشه ز كىخسروش بود ياد

همى ريخت زان درد گشتاسپ خون * همى گفت هر گونه با رهنمون

همى گفت هر چند كوشم براى * نيارم همى چارهء اين بجاى

اگر با سواران شوم مهترى * فرستد پسم نيز با لشكرى

بچاره ز ره باز گرداندم * بسى خواهش و پندها راندم

چو تنها شوم ننگ دارم همى * ز لهراسپ دل تنگ دارم همى

دل او بكاوسيانست شاد * نيابد گذر مهر او بر نژاد

چو يك تن بود كم كند خواستار * چه داند كه من چون شدم شهريار

[ رفتن گشتاسب به سوى روم ]

[ رفتن گشتاسب به سوى روم ]

شب تيره شبديز لهراسپى * بياورد با زين گشتاسپى

بپوشيد زربفت رومى قباى * ز تاج اندر آويخت پرّ هماى

ز دينار و ز گوهر شاهوار * بياورد چندان كش آمد به كار

از ايران سوى روم بنهاد روى * بدل گاه جوى و روان راه جوى

پدر چون ز گشتاسپ آگاه شد * بپيچيد و شاديش كوتاه شد

زرير و همه بخردانرا بخواند * ز گشتاسپ چندى سخنها براند

بديشان چنين گفت كاين شير مرد * سر تاج دار اندر آرد بگرد

چه بينيد و اين را چه درمان كنيد * نشايد كه اين بر دل آسان كنيد

چنين گفت موبد كه اى نيك بخت * گرامى بمردان بود تاج و تخت

چو گشتاسپ فرزند كس را نبود * نه هرگز كس از نامداران شنود

ز هر سو ببايد فرستاد كس * دلاور بزرگان فرياد رس

گر او باز گردد تو زفتى مكن * هنر جوى و با آز جفتى مكن

كه تاج كيان چون تو بيند بسى * نماند همى مهر او بر كسى

بگشتاسپ ده زين جهان كشورى * بنه بر سرش نامدار افسرى

جز از پهلوان رستم نامدار * بگيتى نبينيم چون او سوار

به بالا و ديدار و فرهنگ و هوش * چنو نامور نيز نشنيد گوش

فرستاد لهراسپ چندى مهان * بجستن گرفتند گرد جهان