شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٢٣

[ باز آمدن گشتاسب با زرير ]

برفت و بر انديشه بر بود دير * بفرمود تا پيش او شد زرير

به دو گفت بگزين ز لشكر هزار * سواران گرد از در كارزار

برو تيز بر سوى هندوستان * مبادا بر و بوم جادوستان

سوى روم گستهم نوذر برفت * سوى چين گرازه گرازيد تفت

همى رفت گشتاسپ پر تاب و خشم * دلى پر ز كين و پر از آب چشم

همى تاخت تا پيش كابل رسيد * درخت و گل و سبزه و آب ديد

بدان جاى خرّم فرود آمدند * ببودند يك روز و دم برزدند

همه كوهسارانش نخچير بود * بجوى آبها چون مى و شير بود

شب تيره مى خواست از ميگسار * ببردند شمع از بر جويبار

چو بفروخت از كوه گيتى فروز * برفتند ازان بيشه با باز و يوز

همى تاخت اسپ از پى او زرير * زمانى بجايى نياسود دير

چو آواز اسپان بر آمد ز راه * برفتند گردان ز نخچيرگاه

چو بنهاد گشتاسپ گوش اندران * چنين گفت با نامور مهتران

كه اين جز بآواز اسپ زرير * نماند كه او راست آواز شير

نه تنها بيامد گر او آمدست * كه با لشكرى جنگ جو آمدست

هنوز اندرين بُد كه گردى بنفش * پديد آمد و پيل پيكر درفش

زرير سپهبد به پيش سپاه * چو باد دمان اندر آمد ز راه

چو گشتاسپ را ديد گريان برفت * پياده به دو روى بنهاد تفت

جهان آفرين را ستايش گرفت * به پيش برادر نيايش گرفت

گرفتند مر يكدگر را كنار * نشستند شادان دران مرغزار

ز لشكر هرانكس كه بد پيش رو * ورا خواندى شاه گشتاسپ گو

بخواندند و نزديك بنشاندند * ز هر جايگاهى سخن راندند

چنين گفت زيشان يكى نامور * بگشتاسپ كاى گرد زرّين كمر

ستاره شناسان ايران گروه * هر آن كس كه دانيم دانش پژوه

باخترت گويند كىخسروى * بشاهى بتخت مهى بر شوى

كنون افسر شاه هندوستان * بپوشى نباشيم همداستان

از يشان كسى نيست يزدان پرست * يكى هم ندارند با شاه دست

نگر تا پسند آيد اندر خرد * كجا راى را شاه فرمان برد

ترا از پدر سر بسر نيكويست * ندانم كه آزردن از بهر چيست

به دو گفت گشتاسپ كاى نامجوى * ندارم به پيش پدر آبروى

بكاوسيان خواهد او نيكوى * بزرگى و هم افسر خسروى

اگر تاج ايران سپارد به من * پرستش كنم چون بتان را شمن

و گر نه نباشم بدرگاه اوى * ندارم دل روشن از ماه اوى

بجايى شوم كه نيابند نيز * بلهراسپ مانم همه مرز و چيز

بگفت اين و برگشت زان مرغزار * بيامد بر نامور شهريار

چو بشنيد لهراسپ با مهتران * پذيره شدش با سپاهى گران