شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٢٢

[ رفتن گشتاسب از پيش لهراسب به خشم ]

گذشته بهر دانشى از پدر * ز لشكر به مردى بر آورده سر

دو شاه سر افراز و دو نيك پى * نبيرهء جهاندار كاوس كى

بديشان بدى جهان لهراسپ شاد * وزيشان نكردى ز گشتاسپ ياد

كه گشتاسپ را سر پر از باد بود * و ز ان كار لهراسپ ناشاد بود

چنين تا بر آمد برين روزگار * پر از درد گشتاسپ از شهريار

چنان بد كه در پارس يك روز تخت * نهادند زير گل افشان درخت

بفرمود لهراسپ تا مهتران * برفتند چندى ز لشكر سران

بخوان بر يكى جام مى خواستند * دل شاه گيتى بياراستند

چو گشتاسپ مى خورد بر پاى خاست * چنين گفت كاى شاه با داد و راست

بشاهى نشست تو فرخنده باد * همان جاودان نام تو زنده باد

ترا داد يزدان كلاه و كمر * دگر شاه كىخسرو و دادگر

كنون من يكى بنده‌ام بر درت * پرستندهء اختر و افسرت

ندارم كسى را ز مردان بمرد * گر آيند پيشم بروز نبرد

مگر رستم زال و سام سوار * كه با او نسازد كسى كارزار

چو كىخسرو از تو پر انديشه گشت * ترا داد تخت و خود اندر گذشت

گر ايدونك هستم ز ارزانيان * مرا نام بر تاج و تخت كيان

چنين هم كه‌ام پيش تو بنده وار * همى باشم و خوانمت شهريار

بگشتاسپ گفت اى پسر گوش دار * كه تندى نه خوب آيد از شهريار

چو اندرز كىخسرو آرم به ياد * تو بشنو نگر سر نپيچى ز داد

مرا گفت بيدادگر شهريار * يكى خو بود پيش باغ بهار

كه چون آب يابد بنيرو شود * همه باغ ازو پر ز آهو شود

جوانى هنوز اين بلندى مجوى * سخن را بسنج و به اندازه گوى

چو گشتاسپ بشنيد شد پر ز درد * بيامد ز پيش پدر گونه زرد

همى گفت بيگانگان را نواز * چنين باش و با زاده هرگز مساز

ز لشكر ورا بود سيصد سوار * همه گرد و شايستهء كارزار

فرود آمد و كهتران را بخواند * همه رازها پيش ايشان براند

كه امشب همه ساز رفتن كنيد * دل و ديده زين بارگه بر كنيد

يكى گفت از يشان كه راهت كجاست * چو بردارى آرامگاهت كجاست

چنين داد پاسخ كه در هندوان * مرا شاد دارند و روشن روان

يكى نامه دارم من از شاه هند * نوشته ز مشك سيه برپرند

كه گرزى من آيى ترا كهترم * ز فرمان و راى تو بر نگذرم

چو شب تيره شد با سپه بر نشست * همى رفت جوشان و گرزى بدست

بشبگير لهراسپ آگاه شد * غمى گشت و شاديش كوتاه شد

ز لشكر جهان ديدگان را بخواند * همه بودنى پيش ايشان براند

ببينيد گفت اين كه گشتاسپ كرد * دلم كرد پر درد و سر پر ز گرد

بپروردمش تا بر آورد يال * شد اندر جهان نامور بىهمال

بدانگه كه گفتم كه آمد به بار * ز باغ من آواره شد نامدار