شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٢٠

[ آگه شدن لهراسب از ناپديد شدن كىخسرو ]

چو از برف پيدا شود راه شاه * مگر باز گردند و يابنده راه

نشايد بدين كوه سر بر بدن * خورش نيست ز ايدر ببايد شدن

پياده فرستيم چندى به راه * بيابند روزى نشان سپاه

برفتند زآن كوه گريان به درد * همى هر كسى از كسى ياد كرد

ز فرزند و خويشان و ز دوستان * و ز آن شاه چون سرو در بوستان

جهان را چنينست آيين و دين * نماندست همواره در به گزين

يكى را ز خاك سيه بركشد * يكى را ز تخت كيان در كشد

نه زين شاد باشد نه ز آن دردمند * چنينست رسم سراى گزند

كجا آن يلان و كيان جهان * از انديشه دل دور كن تا توان

[ آگه شدن لهراسب از ناپديد شدن كىخسرو ]

[ آگه شدن لهراسب از ناپديد شدن كىخسرو ]

چو لهراسب آگه شد از كار شاه * ز لشكر كه بودند با او به راه

نشست از بر تخت با تاج زر * برفتند گردان زرّين كمر

بآواز گفت اى سران سپاه * شنيده همه پند و اندرز شاه

هر آن كس كه از تخت من نيست شاد * ندارد همى پند شاهان به ياد

مرا هرچ فرمود و گفت آن كنم * بكوشيم بنيكى و فرمان كنم

شما نيز از اندرز او دست باز * مداريد و ز من مداريد راز

گنهكار باشد بيزدان كسى * كه اندرز شاهان ندارد بسى

به دو نيك ازين هرچ داريد ياد * سراسر به من بر ببايد گشاد

چنين داد پاسخ ورا پور سام * كه خسرو ترا شاه بر دست نام

پذيرفته‌ام پند و اندرز او * نيابد گذر پاى از مرز او

تو شاهى و ما يك سره كهتريم * ز راى و ز فرمان او نگذريم

من و رستم زابلى هرك هست * ز مهر تو بر نگسلانيم دست

هر آن كس كه او نه برين ره بود * ز نيكى ورا دست كوته بود

چو لهراسب گفتار دستان شنيد * به دو آفرين كرد و دم در كشيد

چنين گفت كز داور راستى * شما را مبادا كم و كاستى

كه يزدان شما را بدان آفريد * كه روى بديها شود ناپديد

جهاندار نيك اختر و شاد روز * شما را سپرد آن زمان نيمروز

كنون پادشاهى جز آن هرچ هست * بگيريد چندانك بايد بدست

مرا با شما گنج بخشيده نيست * تن و دوده و پادشاهى يكيست

بگودرز گفت آنچ دارى نهان * بگوى از دل اى پهلوان جهان

به دو گفت گودرز من يك تنم * چوبى گيو و رهام و بىبيژنم

برآنم سراسر كه دستان بگفت * جزين من ندارم سخن در نهفت

چنانم كه با شاه گفتم نخست * بدين مايه نشكست عهد درست

تو شاهى و ما سر بسر كهتريم * ز پيمان و فرمان تو نگذريم

همه مهتران خواندند آفرين * بفرمان نهادند سر بر زمين

ز گفتار ايشان دلش تازه گشت * بباليد و بر ديگر اندازه گشت

بران نامداران گرفت آفرين * كه آباد بادا بگردان زمين

گزيدش يكى روز فرخنده تر * كه تا برنهد تاج شاهى بسر