شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٢

[ پادشاهى دادن سام زال را ]

ز دينار و خز و ز ياقوت و زر * ز گستردنيهاى بسيار مر

غلامان رومى بديباى روم * همه گوهرش پيكر و زرش بوم

زبرجد طبقها و پيروزه جام * چه از زرّ سرخ و چه از سيم خام

پر از مشك و كافور و پر زعفران * همه پيش بردند فرمان بران

همان جوشن و ترگ و برگستوان * همان نيزه و تير و گرز گران

همان تخت پيروزه و تاج زر * همان مهر ياقوت و زرّين كمر

و زان پس منوچهر عهدى نوشت * سراسر ستايش بسان بهشت

همه كابل و زابل و ماى و هند * ز درياى چين تا بدرياى سند

ز زابلستان تا بدان روى بست * بنوّى نوشتند عهدى درست

[ چو اين عهد و خلعت بياراستند * پس اسپ جهان پهلوان خواستند ]

چو اين كرده شد سام بر پاى خاست * كه اى مهربان مهتر داد و راست

ز ماهى بر انديشه تا چرخ ماه * چو تو شاه ننهاد بر سر كلاه

به مهر و بداد و بخوى و خرد * زمانه همى از تو رامش برد

همه گنج گيتى به چشم تو خوار * مبادا ز تو نام تو يادگار

فرود آمد و تخت را داد بوس * ببستند بر كوههء پيل كوس

سوى زابلستان نهادند روى * نظاره برو بر همه شهر و كوى

چو آمد به نزديكى نيمروز * خبر شد ز سالار گيتى فروز

بياراسته سيستان چون بهشت * گلش مشك سارا بد و زرّ خشت

[ بسى مشك و دينار بر ريختند * بسى زعفران و درم بيختند ]

يكى شادمانى بد اندر جهان * سراسر ميان كهان و مهان

هر آنجا كه بد مهترى نامجوى * ز گيتى سوى سام بنهاد روى

كه فرخنده بادا پىء اين جوان * برين پاك دل نامور پهلوان

چو بر پهلوان آفرين خواندند * ابر زال زر گوهر افشاندند

[ نشست آنگهى سام با زيب و جام * همى داد چيز و همى راند كام ]

[ كسى كو بخلعت سزاوار بود * خردمند بود و جهاندار بود ]

[ بر اندازه‌شان خلعت آراستند * همه پايهء برترى خواستند

[ پادشاهى دادن سام زال را ]

[ پادشاهى دادن سام زال را ]

جهان ديدگان را ز كشور بخواند * سخنهاى بايسته چندى براند

چنين گفت با نامور بخردان * كه اى پاك و بيدار دل موبدان

چنين است فرمان هشيار شاه * كه لشكر همى راند بايد به راه

سوى گرگساران و مازندران * همى راند خواهم سپاهى گران

[ بماند بنزد شما اين پسر * كه همتاى جانست و جفت جگر ]

دل و جانم ايدر بماند همى * مژه خون دل برفشاند همى

بگاه جوانى و كند آورى * يكى بيهده ساختم داورى

پسر داد يزدان بيانداختم * ز بىدانشى ارج نشناختم

گرانمايه سيمرغ برداشتش * همان آفريننده بگماشتش

بپرورد او را چو سرو بلند * مرا خوار بد مرغ را ارجمند

چو هنگام بخشايش آمد فراز * جهاندار يزدان به من داد باز