شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦١٩

[ فرو شدن پهلوانان در ميان برف ]

چو از كوه خورشيد سر بركشيد * ز چشم مهان شاه شد ناپديد

ببودند ز آن جايگه شاه جوى * بريگ بيابان نهادند روى

ز خسرو نديدند جايى نشان * ز ره بازگشتند چون بيهشان

همه تنگ دل گشته و تافته * سپرده زمين شاه نايافته

خروشان بدان چشمه باز آمدند * پر از غم دل و با گداز آمدند

بران آب هر كس كه آمد فرود * همى داد شاه جهان را درود

فريبرز گفت آنچ خسرو بگفت * كه با جان پاكش خرد باد جفت

چو آسوده باشيم و چيزى خوريم * يك امشب ازين چشمه بر نگذريم

زمين گرم و نرمست و روشن هوا * بدين رنجگى نيست رفتن روا

بران چشمه يك سر فرود آمدند * ز خسرو بسى داستانها زدند

كه چونين شگفتى نبيند كس * و گر در زمانه بماند بسى

كزين رفتن شاه ناديده‌ايم * ز گردنكشان نيز نشنيده‌ايم

دريغ آن بلند اختر و راى او * بزرگى و ديدار و بالاى او

خردمند ازين كار خندان شود * كه زنده كسى پيش يزدان شود

كه داند بگيتى كه او را چه بود * چه گوييم و گوش كه آرد شنود

بدان نامداران چنين گفت گيو * كه هرگز چنين نشنود گوش نيو

به مردى و بخشش بداد و هنر * بديدار و بالا و فرّ و گهر

برزم اندرون پيل بد با سپاه * ببزم اندرون ماه بد با كلاه

و زان پس بخوردند چيزى كه بود * ز خوردن سوى خواب رفتند زود

هم آنگه برآمد يكى باد و ابر * هوا گشت برسان چشم هژبر

چو برف از زمين بادبان بر كشيد * نبد نيزه نامداران پديد

يكايك ببرف اندرون ماندند * ندانم بد آنجاى چون ماندند

زمانى تپيدند در زير برف * يكى چاه شد كنده هر جاى ژرف

نماند ايچ كس را از يشان توان * برآمد بفرجام شيرين روان

همى بود رستم بران كوهسار * همان زال و گودرز و چندى سوار

بدان كوه بودند يك سر سه روز * چهارم چو بفروخت گيتى فروز

بگفتند كين كار شد با درنگ * چنين چند باشيم بر كوه و سنگ

اگر شاه شد از جهان ناپديد * چو باد هوا از ميان بردميد

دگر نامداران كجا رفته‌اند * مگر پند خسرو نپذيرفته‌اند

ببودند يك هفته بر پشت كوه * سر هفته گشتند يك سر ستوه

بديشان همه راز و گريان شدند * بران آتش درد بريان شدند

همى كند گودرز كشواد موى * همى ريخت آب و همى خست روى

همى گفت گودرز كين كس نديد * كه از تخم كاوس بر من رسيد

نبيره پسر داشتم لشكرى * جهاندار و بر هر سرى افسرى

بكين سياوش همه كشته شد * همه دوده زير و زبر گشته شد

كنون ديگر از چشم شد ناپديد * كه ديد اين شگفتى كه بر من رسيد

سخنهاى ديرينه دستان بگفت * كه با داد يزدان خرد باد جفت