شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦١٨

[ فرو شدن پهلوانان در ميان برف ]

چو خورشيد برزد سر از تيره كوه * بيامد بپيشش ز هر سو گروه

زن و مرد ايرانيان صد هزار * خروشان برفتند با شهريار

همه كوه پر ناله و با خروش * همى سنگ خارا بر آمد به جوش

همى گفت هر كس كه شاها چه بود * كه روشن دلت شد پر از داغ و دود

گر از لشكر آزار دارى همى * مرين تاج را خوار دارى همى

بگوى و تو از گاه ايران مرو * جهان كهن را مكن شاه نو

همه خاك باشيم اسب ترا * پرستنده آذرگشسب ترا

كجا شد ترا دانش و راى و هوش * كه نزد فريدون نيامد سروش

همه پيش يزدان ستايش كنيم * بآتشكده در نيايش كنيم

مگر پاك يزدانت بخشد بما * دل موبدان بردرخشيد بما

شهنشاه زان كار خيره بماند * از ان انجمن موبدان را بخواند

چنين گفت كايدر همه نيكوست * برين نيكويها نبايد گريست

ز يزدان شناسيد يك سر سپاس * مباشيد جز پاك يزدان شناس

كه گرد آمدن زود باشد بهم * مباشيد زين رفتن من دژم

بدان مهتران گفت زين كوهسار * همه باز گرديد و بىشهريار

كه راهى درازست و بىآب و سخت * نباشد گياه و نه برگ درخت

ز با من شدن راه كوته كنيد * روان را سوى روشنى ره كنيد

برين ريگ بر نگذرد هر كسى * مگر فره و برز دارد بسى

سه مرد گرانمايه و سرفراز * شنيدند گفتار و گشتند باز

چو دستان و رستم چو گودرز پير * جهانجوى و بيننده و ياد گير

نگشتند و زو باز چون طوس و گيو * همان بيژن و هم فريبرز نيو

برفتند يك روز و يك شب بهم * شدند از بيابان و خشكى دژم

بره بر يكى چشمه آمد پديد * جهانجوى كىخسرو آنجا رسيد

بدان آب روشن فرود آمدند * بخوردند چيزى و دم بر زدند

بدان مرزبانان چنين گفت شاه * كه امشب نرانيم زين جايگاه

بجوييم كار گذشته بسى * كزين پس نبينند ما را كسى

چو خورشيد تابان بر آرد درفش * چو زرّ آب گردد زمين بنفش

مرا روزگار جدايى بود * مگر با سروش آشنايى بود

ازين راى گر تاب گيرد دلم * دل تيره گشته ز تن بگسلم

چو بهرى ز تيره شب اندر چميد * كى نامور پيش چشمه رسيد

بران آب روشن سر و تن بشست * همى خواند اندر نهان زند اوست

چنين گفت با نامور بخردان * كه باشيد بدرود تا جاودان

كنون چون برآرد سنان آفتاب * مبينيد ديگر مرا جز بخواب

شما باز گرديد زين ريگ خشك * مباشيد اگر بارد از ابر مشك

ز كوه اندر آيد يكى باد سخت * كجا بشكند شاخ و برگ درخت

ببارد بسى برف ز ابر سياه * شما سوى ايران نيابيد راه

[ فرو شدن پهلوانان در ميان برف ]

[ فرو شدن پهلوانان در ميان برف ]

سر مهتران زان سخن شد گران * بخفتند با درد كنداوران