شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦١٧

[ رفتن كىخسرو به كوه و ناپديد شدن در برف ]

بشد هوش زان چار خورشيد چهر * خروشان شدند از غم و درد و مهر

شخودند روى و بكندند موى * گسستند پيرايه و رنگ و بوى

ازان پس هر آن كس كه آمد به هوش * چنين گفت با ناله و با خروش

كه ما را ببر زين سراى سپنج * رها كن تو ما را ازين درد و رنج

بديشان چنين گفت پر مايه شاه * كزين پس شما را همينست راه

كجا خواهران جهاندار جم * كجا تاج داران با باد و دم

كجا مادرم دخت افراسياب * كه بگذشت زان سان بدرياى آب

كجا دخترم تور ماه آفريد * كه چون او كس اندر زمانه نديد

همه خاك دارند بالين و خشت * ندانم بدوزخ درند ار بهشت

مجوييد ازين رفتن آزار من * كه آسان شود راه دشوار من

خروشيد و لهراسب را پيش خواند * از يشان فراوان سخنها براند

بلهراسب گفت اين بتان منند * فروزندهء پاك جان منند

برين هم نشست اندرين هم سراى * همى دارشان تا تو باشى بجاى

نبايد كه يزدان چو خواندت پيش * روان شرم دارد ز كردار خويش

چو بينى مرا با سياوش بهم * ز شرم دو خسرو بمانى دژم

پذيرفت لهراسب زو هرچ گفت * كه با ديده‌شان دارم اندر نهفت

و زان جايگه تنگ بسته ميان * بگرديد بر گرد ايرانيان

كز ايدر بايوان خراميد زود * مداريد در دل مرا جز درود

مباشيد گستاخ با اين جهان * كه او بترى دارد اندر نهان

مباشيد جاويد جز راد و شاد * ز من جز بنيكى مگيريد ياد

همه شاد و خرم بايوان شويد * چو رفتن بود شاد و خندان شويد

همه نامداران ايران سپاه * نهادند سر بر زمين پيش شاه

كه ما پند او را بكردار جان * بداريم تا جان بود جاودان

بلهراسب فرمود تا بازگشت * به دو گفت روز من اندر گذشت

تو رو تخت شاهى بآيين بدار * بگيتى جز از تخم نيكى مكار

هر آنگه كه باشى تن آسان ز رنج * ننازى بتاج و ننازى بگنج

چنان دان كه رفتنت نزديك شد * بيزدان ترا راه باريك شد

همه داد جوى و همه داد كن * ز گيتى تن مهتر آزاد كن

فرود آمد از باره لهراسب زود * زمين را ببوسيد و شادى نمود

به دو گفت خسرو كه پدرود باش * بداد اندرون تار گر بود باش

برفتند با او ز ايران سران * بزرگان بيدار و كنداوران

چو دستان و رستم چو گودرز و گيو * دگر بيژن گيو و گستهم نيو

بهفتم فريبرز كاوس بود * بهشتم كجا نامور طوس بود

همى رفت لشكر گروها گروه * ز هامون بشد تا سر تيغ كوه

ببودند يك هفته دم برزدند * يكى بر لب خشك نم بر زدند

خروشان و جوشان ز كردار شاه * كسى را نبود اندر آن رنج راه

همى گفت هر موبدى در نهفت * كزين سان همى در جهان كس نگفت