شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦١٦

[ بدرود كردن كىخسرو به كنيزكان خود ]

نجوييم كس نام در كارزار * چو لهراسب را كى كند شهريار

چو بشنيد خسرو ز دستان سخن * به دو گفت مشتاب و تندى مكن

كه هر كس كه بيداد گويد همى * بجز دود ز آتش نجويد همى

كه نپسند از ما بدى دادگر * نه هر كو بدى كرد بيند گهر

كه يزدان كسى را كند نيك بخت * سزاوار شاهى و زيباى تخت

جهان آفرين بر روانم گواست * كه گشت اين سخنها بلهراسب راست

كه دارد همى شرم و دين و خرد * ز كردار نيكى همى برخورد

نبيرهء جهاندار هوشنگ هست * خردمند و بينا دل و پاك دست

پى جادوان بگسلاند ز خاك * پديد آورد راه يزدان پاك

زمانه جوان گردد از پند اوى * بدين هم بود پاك فرزند اوى

بشاهى بر و آفرين گستريد * وزين پند و اندرز من مگذريد

هر آن كس كز اندرز من در گذشت * همه رنج او پيش من باد گشت

چنين هم ز يزدان بود ناسپاس * بدلش اندر آيد ز هر سو هراس

چو بشنيد زال اين سخنهاى پاك * بيازيد انگشت و بر زد به خاك

بيالود لب را به خاك سياه * بآواز لهراسب را خواند شاه

بشاه جهان گفت خرم بدى * هميشه ز تو دور دست بدى

كه دانست جز شاه پيروز و راد * كه لهراسب دارد ز شاهان نژاد

چو سوگند خوردم به خاك سياه * لب آلوده شد مشمر آن از گناه

بايرانيان گفت پيروز شاه * كه پدرود باد اين دلافروز گاه

چو من بگذرم زين فرومايه خاك * شما را بخواهم ز يزدان پاك

بپدرود كردن رخ هر كسى * ببوسيد با آب مژگان بسى

يلان را همه پاك در بر گرفت * بزارى خروشيدن اندر گرفت

همى گفت كاجى من اين انجمن * توانستمى برد با خويشتن

خروشى بر آمد ز ايران سپاه * كه خورشيد بر چرخ گم كرد راه

پس پرده‌ها كودك خرد و زن * بكوى و ببازار شد انجمن

خروشيدن ناله و آه خاست * بهر برزنى ماتم از شاه خاست

بايرانيان آن زمان گفت شاه * كه فردا شما را همينست راه

هر آن كس كه داريد نام و نژاد * بدادار خورشيد باشيد شاد

من اكنون روان را همى پرورم * كه بر نيك نامى مگر بگذرم

نبستم دل اندر سپنجى سراى * بدان تا سروش آمدم رهنماى

بگفت اين و ز پايگه اسب خواست * ز لشكر گه آواز فرياد خاست

بيامد بايوان شاهى دژم * بآزاد سرو اندر آورده خم

[ بدرود كردن كىخسرو به كنيزكان خود ]

[ بدرود كردن كىخسرو به كنيزكان خود ]

كنيزك بدش چار چون آفتاب * نديدى كسى چهر ايشان بخواب

ز پرده بتان را بر خويش خواند * همه راز دل پيش ايشان براند

كه رفتيم اينك ز جاى سپنج * شما دل مداريد با درد و رنج

نبينيد جاويد زين پس مرا * كزين خاك بيدادگر بس مرا

سوى داور پاك خواهم شدن * نبينم همى راه باز آمدن