شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦١٥

[ دادن كىخسرو پادشاهى به لهراسب ]

بكوه هماون ز جوشن تنم * بخست و همان بود پيراهنم

بكين سياوش بران رزمگاه * بدم هر شبى پاسبان سپاه

بلاون سپه را نكردم رها * همى بودم اندر دم اژدها

بمازندران بسته كاوس بود * دگر بند بر گردن طوس بود

نكردم سپه را بجاى يله * نه از من كسى كرد هرگز گله

كنون شاه سير آمد از تاج و گنج * همى بگذرد زين سراى سپنج

چه فرمايدم چيست نيروى من * تو دانى هنرها و آهوى من

چنين داد پاسخ به دو شهريار * كه بيشست رنج تو از روزگار

همى باش با كاويانى درفش * تو باشى سپهدار زرّينه كفش

بدين مرز گيتى خراسان تراست * ازين نامداران تن آسان تراست

نبشتند عهدى بران هم نشان * بپيش بزرگان گردنكشان

نهادند بر عهد و بر مهر زر * يكى طوق زرّين و زرّين كمر

به دو داد و كردش بسى آفرين * كه از تو مبادا دلى پر از كين

[ دادن كىخسرو پادشاهى به لهراسب ]

[ دادن كىخسرو پادشاهى به لهراسب ]

ز كار بزرگان چو پردخته شد * شهنشاه زان رنجها رخته شد

از آن مهتران نام لهراسب ماند * كه از دفتر شاه كس بر نخواند

بيژن بفرمود تا با كلاه * بياورد لهراسب را نزد شاه

چو ديدش جهاندار بر پاى جست * برو آفرين كرد و بگشاد دست

فرود آمد از نامور تخت عاج * ز سر برگرفت آن دلافروز تاج

بلهراسب بسپرد و كرد آفرين * همه پادشاهى ايران زمين

همى كرد پدرود آن تخت عاج * برو آفرين كرد و بر تخت و تاج

كه اين تاج نو بر تو فرخنده باد * جهان سر بسر پيش تو بنده باد

سپردم به تو شاهى و تاج و گنج * از آن پس كه ديدم بسى درد و رنج

مگردان زبان زين سپس جز بداد * كه از داد باشى تو پيروز و شاد

مكن ديو را آشنا با روان * چو خواهى كه بختت بماند جوان

خردمند باش و بىآزار باش * هميشه روان را نگهدار باش

بايرانيان گفت كز بخت اوى * بباشيد شادان دل از تخت اوى

شگفت اندرو مانده ايرانيان * بر آشفته هر يك چو شير ژيان

همى هر كسى در شگفتى بماند * كه لهراسب را شاه بايست خواند

از آن انجمن زال بر پاى خاست * بگفت آنچ بودش بدل راى راست

چنين گفت كاى شهريار بلند * سزد گر كنى خاك را ارجمند

سر بخت آن كس پر از خاك باد * روان و را خاك ترياك باد

كه لهراسب را شاه خواند بداد * ز بيداد هرگز نگيريم ياد

بايران چو آمد بنزد زرسب * فرو مايه‌اى ديدمش با يك اسب

بجنگ الانان فرستاديش * سپاه و درفش و كمر داديش

ز چندين بزرگان خسرو نژاد * نيامد كسى بر دل شاه ياد

نژادش ندانم نديدم هنر * ازين گونه نشنيده‌ام تا جور

خروشى برآمد ز ايرانيان * كزين پس نبنديم شاها ميان