شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦١٣

[ خواستن زال گشادنامه از خسرو براى رستم ]

دگر گنج كش نام باد آورست * پر از افسر و زيور و گوهرست

نگه كن بشهرى كه ويران شدست * كنام پلنگان و شيران شدست

دگر هر كجا رسم آتشكدست * كه بىهيربد جاى ويران شدست

سه ديگر كسى كو ز تن باز ماند * بروز جوانى درم برفشاند

دگر چاهسارى كه بىآب گشت * فراوان برو ساليان بر گذشت

بدين گنج باد آور آباد كن * درم خوار كن مرگ را ياد كن

دگر گنج كش خواندندى عروس * كه آگند كاوس در شهر طوس

بگودرز فرمود كان را ببخش * بزال و بگيو و خداوند رخش

همه جامه‌هاى تنش برشمرد * نگه كرد يك سر برستم سپرد

همان ياره و طوق كنداوران * همان جوشن و گرزهاى گران

ز اسبان بجايى كه بودش يله * بطوس سپهبد سپردش گله

همه باغ و گلشن بگودرز داد * بگيتى ز مرزى كه آمدش ياد

سليح تنش هرچ در گنج بود * كه او را بدان خواسته رنج بود

سپردند يك سر بگيو دلير * بدانگه كه خسرو شد از گنج سير

از ايوان و خرگاه و پرده سراى * همان خيمه و آخور و چارپاى

فريبرز كاوس را داد شاه * بسى جوشن و ترگ و رومى كلاه

يكى طوق روشن تر از مشترى * ز ياقوت رخشان دو انگشترى

نبشته برو نام شاه جهان * كه اندر جهان آن نبودى نهان

ببيژن چنين گفت كين يادگار * همى دار و جز تخم نيكى مكار

بايرانيان گفت هنگام من * فراز آمد و تازه شد كام من

بخواهيد چيزى كه بايد ز من * كه آمد پراگندن انجمن

همه مهتران زار و گريان شدند * ز درد شهنشاه بريان شدند

همى گفت هر كس كه اى شهريار * كرا مانى اين تاج را يادگار

[ خواستن زال گشادنامه از خسرو براى رستم ]

[ خواستن زال گشادنامه از خسرو براى رستم ]

چو بشنيد دستان خسرو پرست * زمين را ببوسيد و بر پاى جست

چنين گفت كاى شهريار جهان * سزد كآرزوها ندارم نهان

تو دانى كه رستم بايران چه كرد * برزم و ببزم و بننگ و نبرد

چو كاوس كى شد بمازندران * رهى دور و فرسنگهاى گران

چو ديوان ببستند كاوس را * چو گودرز گردنكش و طوس را

تهمتن چو بشنيد تنها برفت * بمازندران روى بنهاد تفت

بيابان و تاريكى و ديو و شير * همان جادوى و اژدهاى دلير

بدان رنج و تيمار ببريد راه * بمازندران شد بنزديك شاه

بدريد پهلوى ديو سپيد * جگر گاه پولادغندى و بيد

سر سنجه را ناگه از تن بكند * خروشش بر آمد بابر بلند

چو سهراب فرزند كاندر جهان * كسى را نبود از كهان و مهان

بكشت از پى كين كاوس شاه * ز دردش بگريد همى سال و ماه

و زان پس كجا رزم كاموس كرد * به مردى بابر اندر آورد گرد

ز كردار او چند رانم سخن * كه هم داستانها نيايد ببن