شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦١٢

[ اندرز كردن خسرو گودرز را ]

هر ان كس كه داريد راه و خرد * بدانيد كين نيك و بد بگذرد

همه رفتنىايم و گيتى سپنج * چرا بايد اين درد و اندوه و رنج

ز هر دست خوبى فراز آوريم * بدشمن بمانيم و خود بگذريم

كنون گاو آن زير چرم اندرست * كه پاداش و بادافره ديگرست

بترسيد يك سر ز يزدان پاك * مباشيد ايمن بدين تيره خاك

كه اين روز بر ما همى بگذرد * زمانه دم هر كسى بشمرد

ز هوشنگ و جمشيد و كاوس شاه * كه بودند با فرّ و تخت و كلاه

جز از نام از ايشان بگيتى نماند * كسى نامهء رفتگان بر نخواند

از ايشان بسى ناسپاسان بدند * بفرجام زان بد هراسان بدند

چو ايشان همان من يكى بنده‌ام * و گر چند با رنج كوشنده‌ام

بكوشيدم و رنج بردم بسى * نديدم كه ايدر بماند كسى

كنون جان و دل زين سراى سپنج * بكندم سر آوردم اين درد و رنج

كنون آنچ جستم همه يافتم * ز تخت كيى روى بر تافتم

هر آن كس كه در پيش من برد رنج * ببخشم به دو هرچ خواهد ز گنج

ز كردار هر كس كه دارم سپاس * بگويم بيزدان نيكى شناس

بايرانيان بخشم اين خواسته * سليح و در گنج آراسته

هر آن كس كه هست از شما مهترى * ببخشم بهر مهترى كشورى

همان بدره و برده و چارپاى * برانديشم آرم شمارش بجاى

ببخشم كه من راه را ساختم * وزين تيرگى دل بپرداختم

شما دست شادى به خوردن بريد * بيك هفته ايدر چميد و چريد

بخواهم كه تا زين سراى سپنج * گذر يابم و دور مانم ز رنج

چو كىخسرو و اين پندها برگرفت * بماندند گردان ايران شگفت

يكى گفت كاين شاه ديوانه شد * خرد با دلش سخت بيگانه شد

ندانم بروبر چه خواهد رسيد * كجا خواهد اين تاج و تخت آرميد

برفتند يك سر گروها گروه * همه دشت لشكر بد و راغ و كوه

غو ناى و آواى مستان ز دشت * تو گفتى همى از هوا برگذشت

ببودند يك هفته زين گونه شاد * كسى را نيامد غم و رنج ياد

[ اندرز كردن خسرو گودرز را ]

[ اندرز كردن خسرو گودرز را ]

بهشتم نشست از بر گاه شاه * ابى ياره و گرز و زرين كلاه

چو آمدش رفتن بتنگى فراز * يكى گنج را در گشادند باز

چو بگشاد آن گنج آباد را * وصى كرد گودرز كشواد را

به دو گفت بنگر به كار جهان * چه در آشكار و چه اندر نهان

كه هر گنج را روزى آگند نيست * به سختى و روزى پراگند نيست

نگه كن رباطى كه ويران بود * يكى كان بنزديك ايران بود

دگر آبگيرى كه باشد خراب * از ايران و ز رنج افراسياب

دگر كودكانى كه بىمادرند * زنانى كه بىشوى و بىچادرند

دگر آن كش آيد به چيزى نياز * ز هر كس همى دارد آن رنج راز

بر ايشان در گنج بسته مدار * ببخش و بترس از بد روزگار