شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦١١

[ اندرز كردن كىخسرو به ايرانيان ]

كه تنها بر او بجنگ آمدى * چو رفتى برزمش درنگ آمدى

كسى را كجا فرّ يزدان نبود * و گر اختر نيك خندان نبود

همه خاك بودى بجنگ پشنگ * از ايران بدين سان شدم تيز چنگ

بدين پنج هفته كه من روز و شب * همى بآفرين برگشادم دو لب

بدان تا جهاندار يزدان پاك * رهاند مرا زين غم تيره خاك

شدم سير زين لشكر و تاج و تخت * سبك بار گشتيم و بستيم رخت

تو اى پير بيدار دستان سام * مرا ديو گويى كه بنهاد دام

بتارىّ و كژّى بگشتم ز راه * روان گشته بىمايه و دل تباه

ندانم كه بادافره ايزدى * كجا يابم و روزگار بدى

چو دستان شنيد اين سخن خيره شد * همى چشمش از روى او تيره شد

خروشان شد از شاه و بر پاى خاست * چنين گفت كاى داور داد و راست

ز من بود تيزى و نابخردى * توى پاك فرزانهء ايزدى

سزد گر ببخشى گناه مرا * اگر ديو گم كرد راه مرا

مرا ساليان شد فزون از شمار * كمر بسته‌ام پيش هر شهريار

ز شاهان نديدم كزين گونه راه * بجستى ز دادار خورشيد و ماه

كه ما را جدايى نبود آرزوى * ازين دادگر خسرو نيك خوى

سخنهاى دستان چو بشنيد شاه * پسند آمدش پوزش و نيك خواه

بيازيد و بگرفت دستش بدست * بر خويش بر خودش بجاى نشست

بدانست كو اين سخن جز به مهر * نپيمود با شاه خورشيد چهر

[ اندرز كردن كىخسرو به ايرانيان ]

[ اندرز كردن كىخسرو به ايرانيان ]

چنين گفت پس شاه با زال زر * كه اكنون ببنديد يك سر كمر

تو و رستم و طوس و گودرز و گيو * دگر هر كه او نامدارست نيو

سراپرده از شهر بيرون بريد * درفش همايون بهامون بريد

ز خرگاه و ز خيمه چندانك هست * بسازيد بر دشت جاى نشست

درفش بزرگان و پيل و سپاه * بسازيد روشن يكى رزمگاه

چنان كرد رستم كه خسرو بگفت * ببردند پرده سراى از نهفت

بهامون كشيدند ايرانيان * بفرمان ببستند يك سر ميان

سپيد و سياه و بنفش و كبود * زمين كوه تا كوه پر خيمه بود

ميان اندرون كاويانى درفش * جهان زو شده سرخ و زرد و بنفش

سرا پردهء زال نزديك شاه * بر افراخته زو درفش سياه

بدست چپش رستم پهلوان * ز كابل بزرگان روشن روان

بپيش اندرون طوس و گودرز و گيو * چو رهام و شاپور و گرگين نيو

پس پشت او بيژن و گستهم * بزرگان كه بودند با او بهم

شهنشاه بر تخت زرّين نشست * يكى گرزهء گاو پيكر بدست

بيك دست او زال و رستم بهم * چو پيل سر افراز و شير دژم

بدست دگر طوس و گودرز و گيو * دگر بيژن گرد و رهام نيو

نهاده همه چهر بر چشم شاه * بدان تا چه گويد ز كار سپاه

بآواز گفت آن زمان شهريار * كه اى نامداران به روزگار