شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦١٠

[ پاسخ دادن كىخسرو و پوزش كردن زال ]

بمانى پر از درد و دل پر گناه * نخوانند ازين پس ترا نيز شاه

بيزدان پناه و بيزدان گراى * كه اويست بر نيك و بد رهنماى

گر اين پند من يك بيك نشنوى * بآهرمن بد كنش بگروى

بماندت درد و نماندت بخت * نه اورنگ شاهى نه تاج و نه تخت

خرد باد جان ترا رهنماى * به پاكى بماناد مغزت بجاى

سخنهاى دستان چو آمد ببن * يلان بر گشادند يك سر سخن

كه ما هم بر آنيم كين پير گفت * نبايد در راستى را نهفت

[ پاسخ دادن كىخسرو و پوزش كردن زال ]

[ پاسخ دادن كىخسرو و پوزش كردن زال ]

چو كىخسرو آن گفت ايشان شنيد * زمانى بياسود و اندر شميد

پر انديشه گفت اى جهان ديده زال * به مردى بىاندازه پيموده سال

اگر سرد گويمت بر انجمن * جهاندار نپسندد اين بد ز من

دگر آنك رستم شود دردمند * ز درد وى آيد بايران گزند

دگر آنك گر بشمرى رنج اوى * همانا فزون آيد از گنج اوى

سپر كرد پيشم تن خويش را * نبد خواب و خوردن بد انديش را

همان پاسخت را به خوبى كنيم * دلت را بگفتار تو نشكنيم

چنين گفت زان پس بآواز سخت * كه اى سر فراز آن پيروز بخت

سخنهاى دستان شنيدم همه * كه بيدار بگشاد پيش رمه

بدارنده يزدان گيهان خديو * كه من دورم از راه و فرمان ديو

بيزدان گرايد همى جان من * كه آن ديدم از رنج درمان من

بديد آن جهان را دل روشنم * خرد شد ز بدهاى او جوشنم

بزال آنگهى گفت تندى مكن * بر اندازه بايد كه رانى سخن

نخست آنك گفتى ز توران نژاد * خردمند و بيدار هرگز نزاد

جهاندار پور سياوش منم * ز تخم كيان زاد و باهش منم

نبيرهء جهاندار كاوس كى * دلافروز و با دانش و نيك پى

بمادر هم از تخم افراسياب * كه با خشم او گم شدى خورد و خواب

نبيرهء فريدون و پور پشنگ * ازين گوهران چنين نيست ننگ

كه شيران ايران بدرياى آب * نشستى تن از بيم افراسياب

دگر آنك كاوس صندوق ساخت * سر از پادشاهى همى برفراخت

چنان دان كه اندر فزونى منش * نسازند بر پادشا سرزنش

كنون من چو كين پدر خواستم * جهان را بپيروزى آراستم

بكشتم كسى را كزو بود كين * وزو جور و بيداد بد بر زمين

بگيتى مرا نيز كارى نماند * ز بد گوهران يادگارى نماند

هر آنگه كه انديشه گردد دراز * ز شادى و از دولت دير باز

چو كاوس و جمشيد و باشم به راه * چو ايشان ز من گم شود پايگاه

چو ضحاك ناپاك و تور دلير * كه از جور ايشان جهان گشت سير

بترسم كه چون روز نخ بر كشد * چو ايشان مرا سوى دوزخ كشد

دگر آنك گفتى كه باشيده جنگ * بياراستى چون دلاور پلنگ

از آن بُد كز ايران نديدم سوار * نه اسب افگنى از در كارزار