شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٠٨

[ پاسخ دادن كىخسرو زال را ]

بپيروزى و مردى و مهر و راى * كه شاهيت بادا هميشه بجاى

چه مهتر كه پاى ترا خاك نيست * چه زهر آنك نام تو ترياك نيست

يكى ناسزا آگهى يافتم * بدان آگهى تيز بشتافتم

ستاره شناسان و كنداوران * ز هر كشورى آنك ديدم سران

ز قنوج و ز دنور و مرغ و ماى * برفتند با زيج هندى ز جاى

بدان تا بجويند راز سپهر * كز ايران چرا پاك ببريد مهر

از ايران كس آمد كه پيروز شاه * بفرمود تا پردهء بارگاه

نه بردارد از پيش سالار بار * بپوشد ز ما چهرهء شهريار

من از درد ايرانيان چون عقاب * همى تاختم همچو كشتى بر آب

بدان تا بپرسم ز شاه جهان * ز چيزى كه دارد همى در نهان

بسه چيز هر كار نيكو شود * همان تخت شاهى بىآهو شود

بگنج و برنج و بمردان مرد * بجز اين نشايد همى كار كرد

چهارم بيزدان ستايش كنيم * شب و روز او را نيايش كنيم

كه اويست فرياد رس بنده را * همو باز دارد گراينده را

بدرويش بخشيم بسيار چيز * اگر چند چيز ارجمندست نيز

بدان تا روان تو روشن كند * خرد پيش مغز تو جوشن كند

[ پاسخ دادن كىخسرو زال را ]

[ پاسخ دادن كىخسرو زال را ]

چو بشنيد خسرو ز دستان سخن * يكى دانشى پاسخ افگند بن

به دو گفت كاى پير پاكيزه مغز * همه راى و گفتارهاى تو نغز

ز گاه منوچهر تا اين زمان * نه‌اى جز بىآزار و نيكى گمان

همان نامور رستم پيل تن * ستون كيان نازش انجمن

سياوش را پروراننده اوست * به دو نيكويها رساننده اوست

سپاهى كه ديدند گوپال او * سر ترگ و برز و فر و يال او

بسى جنگ ناكرده بگريختند * همه دشت تير و كمان ريختند

بپيش نياكان من كينه خواه * چو دستور فرخ نماينده راه

و گر نام و رنج تو گيرم به ياد * بماند سخن تازه تا صد نژاد

ز گفتار چرب ار پژوهش كنم * ترا اين ستايش نكوهش كنم

دگر هرچ پرسيدى از كار من * ز نادادن بار و آزار من

بيزدان يكى آرزو داشتم * جهان را همه خوار بگذاشتم

كنون پنج هفتست تا من بپاى * همى خواهم از داور رهنماى

كه بخشد گذشته گناه مرا * درخشان كند تيره گاه مرا

برد مر مرا زين سپنجى سراى * بود در همه نيكوى رهنماى

نماند كزين راستى بگذرم * چو شاهان پيشين بپيچيد سرم

كنون يافتم هرچ جستم ز كام * ببايد پسيچيد كآمد خرام

سحرگه مرا چشم بغنود دوش * ز يزدان بيامد خجسته سروش

كه بر ساز كآمد گه رفتنت * سر آمد نژندى و ناخفتنت

كنون بارگاه من آمد بسر * غم لشكر و تاج و تخت و كمر

غمى شد دل ايرانيان را ز شاه * همه خيره گشتند و گم كرده راه