شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٠٧

[ اندرز كردن زال كىخسرو را ]

چو بيدار شد رنج ديده ز خواب * ز خوى ديد جاى پرستش پر آب

همى بود گريان و رخ بر زمين * همى خواند بر كردگار آفرين

همى گفت گر تيز بشتافتم * ز يزدان همه كام دل يافتم

بيامد بر تخت شاهى نشست * يكى جامهء نابسوده بدست

بپوشيد و بنشست بر تخت عاج * جهاندار بىياره و گرز و تاج

[ اندرز كردن زال كىخسرو را ]

[ اندرز كردن زال كىخسرو را ]

سر هفته را زال و رستم بهم * رسيدند بىكام دل پر ز غم

چو ايرانيان آگهى يافتند * همه داغ دل پيش بشتافتند

چو رستم پديد آمد و زال زر * همان موبدان فراوان هنر

هر آن كس كه بود از نژاد زرسب * پذيره شدن را بياراست اسب

همان طوس با كاويانى درفش * همه نامداران زرينه كفش

چو گودرز پيش تهمتن رسيد * سرشكش ز مژگان برخ بر چكيد

سپاهى همى رفت رخساره زرد * ز خسرو همه دل پر از داغ و درد

بگفتند با زال و رستم كه شاه * بگفتار ابليس گم كرده راه

همه بارگاهش سياهست و بس * شب و روز او را نديدست كس

ازين هفته تا آن در بارگاه * گشايند و پوييم و يابيم راه

جز آنست كىخسرو اى پهلوان * كه ديدى تو شاداب و روشن روان

شده كوژ بالاى سرو سهى * گرفته گل سرخ رنگ بهى

ندانم چه چشم بد آمد به روى * چرا پژمريد آن چو گلبرگ روى

مگر تيره شد بخت ايرانيان * و گر شاه را ز اختر آمد زيان

بديشان چنين گفت زال دلير * كه باشد كه شاه آمد از گاه سير

درستى و هم دردمندى بود * گهى خوشّى و گه نژندى بود

شما دل مداريد چندين بغم * كه از غم شود جان خرّم دژم

بكوشيم و بسيار پندش دهيم * بپند اختر سودمندش دهيم

و ز آن پس هر آن كس كه آمد به راه * برفتند پويان سوى بارگاه

هم آنگه ز در پرده برداشتند * بر اندازه‌شان شاد بگذاشتند

چو دستان و چون رستم پيل تن * چو طوس و چو گودرز و آن انجمن

چو گرگين و چون بيژن و گستهم * هر آن كس كه رفتند گردان بهم

شهنشاه چون روى ايشان بديد * بپرده در آواى رستم شنيد

پر انديشه از تخت بر پاى خاست * چنان پشت خمّيده را كرد راست

ز دانندگان هرك بد زابلى * ز قنوج و ز دنبر و كابلى

يكايك بپرسيد و بنواختشان * برسم مهى پايگه ساختشان

همان نيز ز ايرانيان هرك بود * باندازه‌شان پايگه برفزود

برو آفرين كرد بسيار زال * كه شادان بدى تا بود ماه و سال

ز گاه منوچهر تا كىقباد * از آن نامداران كه داريم ياد

همان زو طهماسب و كاوس كى * بزرگان و شاهان فرخنده پى

سياوش مرا خود چو فرزند بود * كه با فرّ و با برز و اورند بود

نديدم كسى را بدين بخردى * بدين برز و اين فرّه ايزدى