شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٠٦

[ در خواب ديدن كىخسرو سروش را ]

از آن نامداران خسرو پرست * كس از پاى ننشست و نگشاد دست

گشادند لب كاى سپهر روان * جهاندار باداد و روشن روان

توانايى و فرّ شاهى تراست * ز خورشيد تا پشت ماهى تراست

همه بودنيها بروشن روان * بدانى بكردار و دانش جوان

همه بندگانيم در پيش شاه * چه كرديم و بر ما چرا بست راه

اگر غم ز درياست خشكى كنيم * همه چادر خاك مشكى كنيم

و گر كوه باشد ز بن بركنيم * بخنجر دل دشمنان بشكنيم

و گر چارهء اين بر آيد بگنج * نبيند ز گنج درم نيز رنج

همه پاسبانان گنج توايم * پر از درد گريان ز رنج توايم

چنين داد پاسخ جهاندار باز * كه از پهلوانان نيم بىنياز

و ليكن ندارم همى دل برنج * ز نيروى دست و ز مردان و گنج

نه در كشورى دشمن آمد پديد * كه تيمار آن بد ببايد كشيد

يكى آرزو خواست روشن دلم * همى بر دل آن آرزو نگسلم

بدان آرزو دارم اكنون اميد * شب تيره تا گاه روز سپيد

چو يابم بگويم همه راز خويش * برآرم نهان كرده آواز خويش

شما باز گرديد پيروز و شاد * بد انديشه بر دل مداريد ياد

همه پهلوانان آزاد مرد * برو خواندند آفرينى به درد

چو ايشان برفتند پيروز شاه * بفرمود تا پردهء بارگاه

فرو هشت و بنشست گريان به درد * همى بود پيچان و رخ لاژورد

جهاندار شد پيش برتر خداى * همى خواست تا باشدش رهنماى

همى گفت كاى كردگار سپهر * فروزندهء نيكى و داد و مهر

ازين شهريارى مرا سود نيست * گر از من خداوند خشنود نيست

ز من نيكوى گر پذيرفت و زشت * نشستن مرا جاى ده در بهشت

چنين پنج هفته خروشان بپاى * همى بود بر پيش گيهان خداى

شب تيره از رنج نغنود شاه * بدانگه كه بر زد سر از برج ماه

بخفت او و روشن روانش نخفت * كه اندر جهان با خرد بود جفت

چنان ديد در خواب كو را به گوش * نهفته بگفتى خجسته سروش

كه اى شاه نيك اختر و نيك بخت * بسودى بسى ياره و تاج و تخت

اگر زين جهان تيز بشتافتى * كنون آنچ جستى همه يافتى

بهمسايگى داور پاك جاى * بيابى بدين تيرگى در مپاى

چو بخشى بارزانيان بخش گنج * كسى را سپار اين سراى سپنج

توانگر شوى گر تو درويش را * كنى شادمان مردم خويش را

كسى گردد ايمن ز چنگ بلا * كه يابد رها زين دم اژدها

هر آن كس كه از بهر تو رنج برد * چنان دان كه آن از پى گنج برد

چو بخشى بارزانيان بخش چيز * كه ايدر نمانى تو بسيار نيز

سر تخت را پادشاهى گزين * كه ايمن بود مور ازو بر زمين

چو گيتى ببخشى مياساى هيچ * كه آمد ترا روزگار بسيچ