شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٠٥

[ خواندن ايرانيان زال و رستم را ]

بيامد بجاى پرستش بشب * بدادار دارنده بگشاد لب

همى گفت كاى برتر از برترى * فزايندهء پاكى و مهترى

تو باشى بمينو مرا رهنماى * مگر بگذرم زين سپنجى سراى

نكردى دلم هيچ نايافته * روان جاى روشن دلان تافته

[ خواندن ايرانيان زال و رستم را ]

[ خواندن ايرانيان زال و رستم را ]

چو يك هفته بگذشت ننمود روى * بر آمد يكى غلغل و گفت و گوى

همه پهلوانان شدند انجمن * بزرگان فرزانه و راى زن

چو گودرز و چون طوس نوذر نژاد * سخن رفت چندى ز بيداد و داد

ز كردار شاهان برتر منش * ز يزدان پرستان و ز بد كنش

همه داستانها زدند از مهان * بزرگان و فرزانگان جهان

پدر گيو را گفت كاى نيكبخت * هميشه پرستندهء تاج و تخت

از ايران بسى رنج برداشتى * بر و بوم و پيوند بگذاشتى

بپيش آمد اكنون يكى تيره كار * كه آن را نشايد كه داريم خوار

ببايد شدن سوى زابلستان * سوارى فرستى بكابلستان

بزابل برستم بگويى كه شاه * ز يزدان بپيچيد و گم كرد راه

دربار بر نامداران ببست * همانا كه با ديو دارد نشست

بسى پوزش و خواهش آراستيم * همى زان سخن كام او خواستيم

فراوان شنيد ايچ پاسخ نداد * دلش خيره بينيم و سر پر ز باد

بترسيم كو همچو كاوس شاه * شود كژّ و ديوش بپيچد ز راه

شما پهلوانيد و داناتريد * بهر بودنى بر تواناتريد

كنون هرك او هست پاكيزه راى * ز قنوج و ز دنور و مرغ و ماى

ستاره شناسان كابلستان * همه پاك رايان زابلستان

بياريد زين در يكى انجمن * بايران خراميد با خويشتن

شد اين پادشاهى پر از گفت و گوى * چو پوشيد خسرو ز ما راى و روى

فگنديم هر گونه رايى ز بن * ز دستان گشايد همى اين سخن

سخنهاى گودرز بشنيد گيو * ز لشكر گزين كرد مردان نيو

برآشفت و انديشه اندر گرفت * ز ايران ره سيستان برگرفت

چو نزديك دستان و رستم رسيد * بگفت آن شگفتى كه ديد و شنيد

غمى گشت پس نامور زال گفت * كه گشتيم با رنج بسيار جفت

برستم چنين گفت كز بخردان * ستاره شناسان و هم موبدان

ز زابل بخوان و ز كابل بخواه * بدان تا بيايند با ما به راه

شدند انجمن موبدان و ردان * ستاره شناسان و هم بخردان

همه سوى دستان نهادند روى * ز زابل بايران نهادند روى

جهاندار بر پاى بد هفت روز * بهشتم چو بفروخت گيتى فروز

ز در پرده برداشت سالار بار * نشست از بر تخت زر شهريار

همه پهلوانان ابا موبدان * برفتند نزديك شاه جهان

فراوان ببودند پيشش بپاى * بزرگان با دانش و رهنماى

جهاندار چون ديد بنواختشان * برسم كيان پايگه ساختشان