شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٠٤

[ پژوهش كردن بزرگان از بار بستن كىخسرو ]

بفرمود تا پرده برداشتند * سپه را ز درگاه بگذاشتند

برفتند با دست كرده بكش * بزرگان پيل افگن شيرفش

چو طوس و گودرز و گيو دلير * چو گرگين و بيژن چو رهام شير

چو ديدند بردند پيشش نماز * از آن پس همه برگشادند راز

كه شاها دليرا گوا داورا * جهاندار و بر مهتران مهترا

چو تو شاه ننشست بر تخت عاج * فروغ از تو گيرد همى مهر و تاج

فرازندهء نيزه و تيغ و اسب * فروزندهء فرخ آذرگشسب

نترسى ز رنج و ننازى بگنج * بگيتى ز گنجت فزونست رنج

همه پهلوانان ترا بنده‌ايم * سراسر بديدار تو زنده‌ايم

همه دشمنان را سپردى به خاك * نماندت بگيتى ز كس بيم و باك

بهر كشورى لشكر و گنج تست * بجايى كه پى بر نهى رنج تست

ندانيم كانديشهء شهريار * چرا تيره شد اندرين روزگار

ترا زين جهان روز برخوردنست * نه هنگام تيمار و پژمردنست

گر از ما به چيزى بيازرد شاه * از آزار او نيست ما را گناه

بگويد بما تا دلش خوش كنيم * پر از خون دل و رخ بر آتش كنيم

و گر دشمنى دارد اندر نهان * بگويد بما شهريار جهان

همه تاج داران كه بودند شاه * بدين داشتند ارج گنج و سپاه

كه گر سر ستانند و گر سر دهند * چو ترگ دليران بسر بر نهند

نهانى كه دارد بگويد بما * همان چارهء آن بجويد ز ما

بديشان چنين گفت پس شهريار * كه با كس نداريد كس كارزار

بگيتى ز دشمن مرا نيست رنج * نشد نيز جايى پراگنده گنج

نه آزار دارم ز كار سپاه * نه اندر شما هست مرد گناه

ز دشمن چو كين پدر خواستم * بداد و بدين گيتى آراستم

بگيتى پئ خاك تيره نماند * كه مهر نگين مرا بر نخواند

شما تيغها در نيام آوريد * مى سرخ و سيمينه جام آوريد

بجاى چرنگ كمان ناى و چنگ * بسازيد با باده و بوى و رنگ

بيك هفته من پيش يزدان بپاى * ببودم بانديشه و پاك راى

يكى آرزو دارم اندر نهان * همى خواهم از كردگار جهان

بگويم گشاده چو پاسخ دهيد * بپاسخ مرا روز فرخ نهيد

شما پيش يزدان نيايش كنيد * برين كام و شادى ستايش كنيد

كه او داد بر نيك و بد دستگاه * ستايش مر او را كه بنمود راه

از آن پس به من شادمانى كنيد * ز بدها روان بىگمانى كنيد

بدانيد كين چرخ ناپايدار * نداند همى كهتر از شهريار

همى بِدرَوَد پير و برنا بهم * ازو داد بينيم و زو هم ستم

همه پهلوانان ز نزديك شاه * برون آمدند از غمان جان تباه

بسالار بار آن زمان گفت شاه * كه بنشين پس پردهء بارگاه

كسى را مده بار در پيش من * ز بيگانه و مردم خويش من