شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٦٠٢

[ نااميد گشتن كىخسرو از گيتى ]

نبيره بديدم جهان بين خويش * بفرهنگ و تدبير و آيين خويش

جهانجوى با فرّ و برز و خرد * ز شاهان پيشينگان بگذرد

چو سالم سه پنجاه بر سر گذشت * سر موى مشكين چو كافور گشت

همان سرو يا زنده شد چون كمان * ندارم گران گر سر آيد زمان

بسى بر نيامد برين روزگار * كزو ماند نام از جهان يادگار

جهاندار كىخسرو آمد بگاه * نشست از بر زيرگه با سپاه

از ايرانيان هرك بد نامجوى * پياده برفتند بىرنگ و بوى

همه جامه‌هاشان كبود و سياه * دو هفته ببودند با سوگ شاه

ز بهر ستودانش كاخى بلند * بكردند بالاى او ده كمند

ببردند پس نامداران شاه * دبيقى و ديباى رومى سياه

برو تافته عود و كافور و مشك * تنش را به دو در بكردند خشك

نهادند زير اندرش تخت عاج * بسر بر ز كافور و ز مشك تاج

چو برگشت كىخسرو از پيش تخت * در خوابگه را ببستند سخت

كسى نيز كاوس كى را نديد * ز كين و ز آوردگاه آرميد

چنينست رسم سراى سپنج * نمانى درو جاودانه مرنج

نه دانا گذر يابد از چنگ مرگ * نه جنگ آوران زير خفتان و ترگ

اگر شاه باشى و گر زردهشت * نهالى ز خاكست و بالين ز خشت

چنان دان كه گيتى ترا دشمنست * زمين بستر و گور پيراهنست

چهل روز سوگ نيا داشت شاه * ز شادى شده دور و ز تاج و گاه

پس آنگه نشست از بر تخت عاج * بسر بر نهاد آن دلافروز تاج

سپاه انجمن شد بدرگاه شاه * ردان و بزرگان زرّين كلاه

بشاهى برو آفرين خواندند * بران تاج بر گوهر افشاندند

يكى سور بد در جهان سر بسر * چو بر تخت بنشست پيروزگر

برين گونه تا ساليان گشت شست * جهان شد همه شاه را زير دست

[ نااميد گشتن كىخسرو از گيتى ]

[ نااميد گشتن كىخسرو از گيتى ]

پر انديشه شد مايه ور جان شاه * از آن رفتن كار و آن دستگاه

همى گفت ويران و آباد بوم * ز چين و ز هند و ز توران و روم

هم از خاوران تا در باختر * ز كوه و بيابان و ز خشك و تر

سراسر ز بدخواه كردم تهى * مرا گشت فرمان و گاه مهى

جهان از بد انديش بىبيم شد * دل اهرمن زين به دو نيم شد

ز يزدان همه آرزو يافتم * و گر دل همه سوى كين تافتم

روانم نبايد كه آرد منى * بد انديشى و كيش آهرمنى

شوم همچو ضحاك تازى و جم * كه با سلم و تور اندر آيم بزم

بيك سو چو كاوس دارم نيا * دگر سو چو توران پر از كيميا

چو كاوس و چون جادو افراسياب * كه جز روى كژّى نديدى بخواب

بيزدان شوم يك زمان ناسپاس * بروشن روان اندر آرم هراس

ز من بگسلد فرّهء ايزدى * گر آيم بكژّى و راه بدى

از آن پس بران تيرگى بگذرم * به خاك اندر آيد سرو افسرم